تاثیر مولفه های حکمروایی شهری بر تحقق پذیری بازآفرینی شهری در بافت های فرسوده؛ مورد مطالعه شهرکرد

گذار از دیدگاه حکمرانی با نگاه بالا به پایین و متمرکز مدیریتی به سوی دیدگاه فراسنتی مردم مبنا با رویکردی پایین به بالا و دیدگاه مشارکتی منسجم و یکپارچه یکی از مهم ترین تغییرات دو قرن گذشته تا به امروز بوده است. در دوران معاصر به جای مدیریت بسته و انحصاری، دیدگاهی باز با نقش دادن به همه ارکان دخیل حاکم شد. با هدف پژوهش حاضر بررسی وضعیت موجود مولفه های حکمروایی شهری و تبیین نقش و اثرگذاری آن ها در تحقق پذیری بازآفرینی بافت فرسوده شهرکرد می پردازد. نتایج بررسی ها نشان داد وضعیت ابعاد و شاخص های حکمروایی شهری و بازآفرینی در بافت فرسوده شهرکرد مناسب نیست. مطابق نتایج به دست آمده از آزمون های آماری بین شاخص های حکمروایی مطلوب شهری و بازآفرینی اجتماع محور رابطه معناداری وجود دارد و شاخص های حکمروایی بر بازآفرینی بافت فرسوده شهرکرد تاثیر مثبتی دارند. همچنین با توجه به نتایج حاصل از معادلات ساختاری در تایید رابطه معنادار و مثبت بین حکمروایی شهری و مولفه های آن با مولفه های بازآفرینی، حکمروایی شهری بیش ترین تاثیرگذاری را بر بعد زیست محیطی بازآفرینی دارد. در بین مولفه های حکمروایی شهری نیز، مولفه های پاسخ گویی و اجماع گرایی اثرگذاری بیش تری بر ابعاد مورد مطالعه بازآفرینی دارند. در حالی که قانونمندی و مسئولیت پذیری نسبت به دیگر مولفه ها اثرگذاری پایینی در پیش گویی بازآفرینی شهری داشته اند. برای بهبود وضعیت بازآفرینی در بافت فرسوده شهرکرد، نیاز به تغییر رویکرد مدیریتی و توجه بیشتر به خواست و نظر ساکنان است. ایجاد فضاهای جدید باید با توجه به فرهنگ و خواست مردم صورت گیرد تا حس تعلق و آرامش اجتماعی افزایش یابد.

کلیدواژه ها:

حکمروایی شهری ، بازآفرینی شهری ، بافت فرسوده ، شهرکرد