ارزیابی نظریه بازدارندگی در روابط بین الملل با رویکرد فقهی (مطالعه موردی آیه ۶۰ سوره انفال)

بازدارندگی به معنای مهار حریف با بهره مندی از ابزار نظامی از اصلی ترین راهبردهای مقابله با دشمن و ایجاد امنیت است که بعد از جنگ جهانی دوم با محوریت سلاح های اتمی رشد نمود. سلاح اتمی با توجه به قدرت تخریب گری بالا مهم ترین ابزار برای جلوگیری از حمله یک کشور به شمار می رفت؛ ولی در نهایت نظریه بازدارندگی نتوانست تمامی اهداف خود را با سلاح اتمی محقق نماید. نوشتار حاضر به هدف تبیین نظریه بازدارندگی از منظر اسلامی، آیه ۶۰ سوره انفال را با رویکرد فقهی مورد کاوش قرار داده است. سوال اصلی این پژوهش عبارت است از: ارزیابی نظریه بازدارندگی در روابط بین الملل با رویکرد فقهی در آیه ۶۰ سوره انفال چیست؟ روش پژوهش در تحقیق حاضر از منظر هدف بنیادی، از منظر ماهیت توصیفی-تحلیلی و از منظر پردازش اطلاعات کیفی و روش گردآوری اطلاعات مطالعاتی-کتابخانه ای است. نتایج پژوهش نشان می دهد آیه ۶۰ سوره انفال از جهت مبانی، غایت و گستره با نظریه بازدارندگی سازگاری ندارد. مقابله با دشمن و توانمندسازی جبهه حق، دو اصل محوری در آمادگی همه جانبه با دشمن در آیه مذکور است. تکیه بر منطق ترساندن دشمن، توانسته است اهداف بیشتری در بازدارندگی محقق نماید.

کلیدواژه ها:

آیه ۶۰ انفال ، بازدارندگی ، روابط بین الملل ، آمادگی ، سلاح هسته ای