بررسی رابطه بومگرایی در معماری روستایی با اقتصاد روستایی(نواحی معتدل و مرطوب و نواحی گرم و خشک)

هدف از ارائه این مقاله بررسی رابطه بوم­گرایی معماری روستایی با اقتصاد روستایی و تاثیرات متقابل آن ها بر یکدیگر است. ازآنجایی­که خودکفایی یکی از ویژگی های شاخص در زیست بوم های روستایی است و به همین دلیل عرصه تولیدات با استفاده از امکانات موجود در روستا و پیرامون آن، همواره از اهمیت بالایی برخوردار بوده و رابطه بسیار مهمی بین معماری روستایی، محیط پیرامون و اقتصاد روستایی شکل گرفته که در نوع خود منحصربه­فرد می باشد. دستاوردهای مقاله نشان می دهد هرگاه معماری روستایی در انطباق با طبیعت بوده است و از امکانات موجود بهره­برداری بهینه کرده، پایداری آن به طور نسبی در همه عرصه ها افزایش یافته است. در این خصوص نقش مصالح بوم آورد در معماری روستایی چشمگیرتر می باشد، به­ویژه در زمینه حفظ و توسعه معماری اصیل روستایی و مقاوم­سازی آن با بازنگری و تقویت شیوه­های سنتی. منبع درآمد روستاییان بر اساس فعالیت هایی چون کشاورزی، دامداری، صنایع بومی و ... نیز در ساختار و شکل معماری روستایی تاثیر زیادی داشته و حتی بر هزینه­های ساخت بنا تاثیر مثبت داشته است. همچنین بهره­برداری بهینه از طبیعت نیز از یک سو منجر به کاهش هزینه ها شده و از سوی دیگر منجر به حفظ پویایی اقتصاد روستایی می شود. بر اساس این، شایسته است که با توجه به افزایش هزینه­های زندگی و تبدیل روستانشینان بی­نیاز به روستانشینان نیازمند، به مقوله بوم­گرایی در شرایط محیطی هر منطقه توجه بیشتری  نشان داد و کنترل محیط زندگی با توجه به منابع انرژی های موجود در طبیعت روستا را سرلوحه مداخلات قرار داد. روش تحقیق در این مقاله به صورت توصیفی- تحلیلی و با تاکید بر مطالعات کتاب­خانه­ای و میدانی بوده است.هدف از ارائه این مقاله بررسی رابطه بوم­گرایی معماری روستایی با اقتصاد روستایی و تاثیرات متقابل آن ها بر یکدیگر است. ازآنجایی­که خودکفایی یکی از ویژگی های شاخص در زیست بوم های روستایی است و به همین دلیل عرصه تولیدات با استفاده از امکانات موجود در روستا و پیرامون آن، همواره از اهمیت بالایی برخوردار بوده و رابطه بسیار مهمی بین معماری روستایی، محیط پیرامون و اقتصاد روستایی شکل گرفته که در نوع خود منحصربه­فرد می باشد. دستاوردهای مقاله نشان می دهد هرگاه معماری روستایی در انطباق با طبیعت بوده است و از امکانات موجود بهره­برداری بهینه کرده، پایداری آن به طور نسبی در همه عرصه ها افزایش یافته است. در این خصوص نقش مصالح بوم آورد در معماری روستایی چشمگیرتر می باشد، به­ویژه در زمینه حفظ و توسعه معماری اصیل روستایی و مقاوم­سازی آن با بازنگری و تقویت شیوه­های سنتی. منبع درآمد روستاییان بر اساس فعالیت هایی چون کشاورزی، دامداری، صنایع بومی و ... نیز در ساختار و شکل معماری روستایی تاثیر زیادی داشته و حتی بر هزینه­های ساخت بنا تاثیر مثبت داشته است. همچنین بهره­برداری بهینه از طبیعت نیز از یک سو منجر به کاهش هزینه ها شده و از سوی دیگر منجر به حفظ پویایی اقتصاد روستایی می شود. بر اساس این، شایسته است که با توجه به افزایش هزینه­های زندگی و تبدیل روستانشینان بی­نیاز به روستانشینان نیازمند، به مقوله بوم­گرایی در شرایط محیطی هر منطقه توجه بیشتری  نشان داد و کنترل محیط زندگی با توجه به منابع انرژی های موجود در طبیعت روستا را سرلوحه مداخلات قرار داد. روش تحقیق در این مقاله به صورت توصیفی- تحلیلی و با تاکید بر مطالعات کتاب­خانه­ای و میدانی بوده است.

کلیدواژه ها:

بوم گرایی ، معماری روستایی ، اقتصاد روستایی ، مقاوم سازی