نقش زنان در شاهنامه و لیلی و مجنون نظامی

زن در فرهنگ ایران از دوران باستان تا به امروز، از جایگاه والایی برخوردار بوده و این مقام و منزلت در آثار بسیاری از شاعران و نویسندگان ایرانی، متبلور شده است که از آن جمله می توان به نگاه فردوسی در اثر حماسی خود یعنی شاهنامه و نظامی در تمامی آثار خود به خصوص در منظومه عاشقانه لیلی و مجنون، اشاره کرد که در آن ها، زن جایگاه ممتازی دارد. بر اساس بررسی های به عمل آمده در آثار این دو شاعر بزرگ، دریافت می شود که نگاه هر دو به جایگاه و مقام زن، نگاهی مثبت بوده و زن در این دو اثر، از فضایل انسانی بهره مند است. همچنین تحقیقات نشان می دهد که که زن در شاهنامه حدود ۳۰۰ بار به کار رفته و خردورزی، کاردانی، وفاداری و مسئولیت پذیری زنان ایرانی در تمام بخش های شاهنامه، مورد ستایش قرار گرفته است. همچنین نگاه نظامی به زن، مثبت و زنان در آثار او، از جمله در منظومه لیلی و مجنون، الگوی عشق ورزی، دلدادگی و وفاداری هستند. همچنین زنان در شاهنامه، به جز شخصیت سودابه، نجیب و پاکدامن هستند. به طور کلی، زنان در شاهنامه و آثار نظامی، شجاع، جنگاور، وطن پرست، عفیف، عزت مند، وفادار، عاشق پیشه، خردمند و کاردان هستند.