واکاوی وضعیت حکمروایی خوب شهری در مناطق شهر تهران

دهکمروایی خوب شهری یکی از مهمترین رویکردهای مدیریت شهری در جهت توسعه پایدار، افزایش کیفیت زندگی شهروندان و کاهش نابرابری های منطقه ای است. براین اساس هدف پژوهش حاضر واکاوی وضعیت حکمروایی خوب شهری در مناطق تهران می باشد، لذا جهت جمع آوری اطلاعات از روش کتابخانه ای و اسنادی و میدانی بهره گرفته شد. روش تحقیق پژوهش حاضر توصیفی تحلیلی است و از نظر هدف جزء تحقیقات کاربردی محسوب می شود. جامعه آماری تحقیق شامل کارشناسان و مدیران شهرداری های مناطق می باشد که بدین ترتیب تعداد ۲۲ کارشناس به روش نمونه گیری هدفمند تعیین شدند. ابزار تحقیق، پرسشنامه محقق ساخته می باشد. همچنین این پژوهش، با استفاده از مدل MARCOS، رتبه بندی مناطق ۲۲ گانه شهر تهران بر اساس شاخص های حکمروایی خوب شهری انجام شده است. نتایج نشان می دهد که مناطق برخوردار، از جمله مناطق ۱، ۲ و ۳، در شاخص های حکمروایی عملکرد بهتری داشته و از سطح بالتری از شفافیت، مشارکت شهروندی، و دسترسی به زیرساخت های خدماتی برخوردارند، در حالی که مناطق کم برخوردار، مانند مناطق ۵۱، ۶۱، ۹۱ و ۰۲، در پایین ترین رتبه ها قرار گرفته اند که نشان دهنده ضعف در مدیریت شهری، نابرابری در توزیع منابع و ناکارآمدی در پاسخگویی به نیازهای شهروندان است. تحلیل ها نشان می دهد که مهم ترین چالش های تحقق حکمروایی خوب شهری در تهران شامل عدم توازن در توسعه زیرساخت ها، ضعف در مدیریت بحران، کمبود شفافیت در تصمیم گیری های شهری، و ناکافی بودن مشارکت شهروندان در فرآیندهای مدیریتی است. در این راستا، پیشنهاداتی از جمله تقویت شفافیت و پاسخگویی در مدیریت شهری، افزایش سرمایه گذاری در مناطق کمتر توسعه یافته، بهبود زیرساخت های شهری، و تقویت مکانیسم های مشارکت شهروندی ارائه شده است. به طور کلی طبق نتایج برای دستیابی به حکمروایی مطلوب در شهر تهران، لزم است مدیریت شهری از یک رویکرد جامع، یکپارچه و عدالت محور پیروی کند تا بتواند نابرابری های منطقه ای را کاهش داده و شهری پایدار و زیست پذیر برای تمامی شهروندان فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

رشد و توسعه شهری ، حکمروایی خوب شهری ، نابرابری های اجتماعی اقتصادی ، شهر تهران