اثر هشت هفته تمرینات HIIT در مقایسه با MICT بر شاخص نروتروفیک مشتق از مغز (BDNF) در زنان غیر فعال دارای اضافه وزن

مقدمهافزایش شیوع اضافه وزن و چاقی می تواند موجب افزایش شیوع بیماری های قلبی عروقی، افزایش آسم، دیابت نوع ۲، تصلب شرائین و در نتیجه افزایش مرگ و میر شود. بافت چربی علاوه بر ذخیره انرژی، به عنوان ارگان غده درون ریز عمل می کند که قادر به ترشح انواع زیادی از آدیپوکین ها، سایتوکین ها و کموکاین های مختلف است. BDNF یکی از عوامل رشد عصبی است که در عملکرد شناختی، متابولیسم چربی و قند و همچنین پاتوفیزیولوژی چاقی و سندرم متابولیک موثر است.روش کاردر پژوهش حاضر ۴۵ خانم دارای اضافه وزن که به صورت فرآخوانی در تهران صورت گرفت بصورت تصادفی به سه گروه ۱۵ نفره تقسیم شدند: گروه تمرین تناوبی شدید(HIIT) ،گروه تمرین تداومی با شدت متوسط (MICT) و گروه کنترل. گروه های تمرینی به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه طبق پروتکل استاندارد تمرینات را انجام دادند. نمونه گیری خونی ۴۸ ساعت قبل از شروع دوره و ۴۸ ساعت پس از آخرین جلسه تمرین شامل ۱۰ سی سی خون از ورید بازویی در شرایط ناشتایی و در حالت نشسته اندازه گیری شد. برای مقایسه ی داده ها از تحلیل آزمون آنوای یک راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح اطمینان ۹۵ درصد استفاده شد.نتیجه گیریهر دو نوع تمریناتHIIT و MICT موجب کاهش میزانBDNF شدند ولی با توجه به اینکه تمرینات MICT اثرات بهتری بر افزایش این شاخص داشت بنابراین می توان بیان نمود در پژوهش حاضر این روش تمرینی بهتر می تواند در افراد دارای اضافه وزن اثرگذار باشد.

کلیدواژه ها:

تمرنیات اینتروال با شدت بیشینه ، تمرینات اینتروال تداومی با شدت متوسط ، عامل نروتروفیک مشتق شده از مغز ، اضافه وزن