اثربخشی آموزش گروهی درمان والدگری مثبت و مهارت های ارتباط موثر با همسر بر اهمال کاری و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان پسر دوره اول متوسطه شهر فارسان

مقدمه: هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی آموزش گروهی والدگری مثبت و مهارت های ارتباط موثر با همسر بر اهمال کاری و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان پسر دوره اول متوسطه شهر فارسان بود.روش کار: روش پژوهش، نیمه تجربی و از نوع پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری با دو گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه شامل کلیه والدین دانش آموزان پسر دوره اول متوسطه شهر فارسان که به روش نمونه گیری دردسترس تعداد ۶۰ نفر (۲۰ نفر در گروه آموزش والدگری مثبت، ۲۰ نفر در گروه آموزش مهارت های ارتباط موثر با همسر، ۲۰ نفر در گروه کنترل) انتخاب شدند و به دو گروه آزمایش در ۸ جلسه آموزش والدگری مثبت و آموزش مهارت های ارتباط موثر ارائه شد. ابزارهای اندازه گیری شامل پرسشنامه اهمال کاری تحصیلی سولومون و راث بلوم (۱۹۸۴)، و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی جینکز و مورگان (۱۹۹۹) بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آماری تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شد.نتایج: نتایج نشان داد، تفاوت معناداری بین اثربخشی آموزش گروهی والدگری مثبت و مهارت های ارتباط موثر با همسر بر میانگین نمرات اهمال کاری تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان پسر در دو مرحله پس آزمون و آزمون پیگیری نشان داد.نتیجه گیری: بنابراین می توان گفت، تاثیر آموزش گروهی والدگری مثبت و مهارت های ارتباط موثر با همسر بر اهمال کاری تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان به لحاظ آماری تفاوت معناداری بین دو روش آموزشی وجود داشت.

کلیدواژه ها:

آموزش والدگری مثبت ، ارتباط موثر با همسر ، اهمال کاری تحصیلی ، خودکارآمدی تحصیلی