اثربخشی آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی بر شایستگی اجتماعی و پایستگی تحصیلی دانش آموزان دچار درماندگی آموخته شده دوره دوم متوسطه

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی بر شایستگی اجتماعی و پایستگی تحصیلی دانش آموزان دچار درماندگی آموخته شده دوره دوم متوسطه انجام گرفت. پژوهش حاضر کاربردی، از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان دختر و پسر دچار درماندگی آموخته شده بود که در دوره دوم متوسطه در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ در شهرستان فیروزآباد فارس مشغول به تحصیل بودند. در این پژوهش تعداد ۳۵ دانش آموز دچار درماندگی آموخته شده با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفی در گروه های آزمایش (۱۸ نفر) و گواه (۱۷ نفر) جایدهی شدند. دانش آموزان حاضر در گروه آزمایش آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی را طی هفت هفته در ۷ جلسه ۹۰ دقیقه ای دریافت نمودند. پرسشنامه های مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه شایستگی اجتماعی، پرسشنامه پایستگی تحصیلی و پرسشنامه درماندگی آموخته شده بود. داده ها پژوهش به شیوه تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر با استفاده از نرم افزار آماری SPSS۲۳ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی بر شایستگی اجتماعی (۰۰۰۱>P؛ ۶۴/۰=Eta؛ ۱۶/۵۹=F) و پایستگی تحصیلی (۰۰۰۱>P؛ ۶۷/۰=Eta؛ ۹۴/۶۷=F) دانش آموزان دچار درماندگی آموخته شده دوره دوم متوسطه تاثیر معنادار دارد. بر اساس یافته های پژوهش می توان چنین نتیجه گرفت که آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی با بکارگیری مفاهیمی همچون تعیین هدف، مدیریت زمان و برنامه ریزی، خودانگیزشی رفتاری و و خودانگیزشی شناختی می تواند به عنوان یک روش کارآمد جهت بهبود شایستگی اجتماعی و پایستگی تحصیلی دانش آموزان دچار درماندگی آموخته شده دوره دوم متوسطه مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی ، شایستگی اجتماعی ، پایستگی تحصیلی ، درماندگی آموخته شده