ارتقاء سلامت اجتماعی در مسکن معاصر؛ نمونه مطالعاتی: مجتمع های مسکونی شهر اردبیل

اهداف: مسکن سالم و پایدار، هویت و همچنین کیفیت محیط نقشی کلیدی در بهبود سلامت اجتماعی دارد. این مقاله با بررسی مفاهیم مرتبط با کیفیت محیط به عنوان متغیر مستقل و سلامت اجتماعی به عنوان متغیر وابسته، به تحلیل تاثیر این عوامل در مسکن به عنوان بخشی از میراث معماری معاصر ایران می پردازد. روش ­ها: پژوهش حاضر از لحاظ روش در زمره پژوهش های آمیخته (کیفی- کمی) است. از نظر روش گردآوری اطلاعات، در بخش کیفی از مصاحبه و روش گروه های بحث استفاده شد و در بخش کمی، داده ها از طریق پرسشنامه و به شیوه پیمایشی جمع آوری گردید. تجزیه و تحلیل داده­ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و Lisrel با آزمون های معادلات ساختاری انجام گرفته است. یافته­ ها: طبق نتایجی که از تحلیل فرضیه­ های این تحقیق بدست آمد، مولفه­ های کیفیت محیط شامل بعد اقتصادی، جنبه ­های انسانی­- اجتماعی، جنبه زیست- محیطی، جنبه­ های عملکردی، فیزیکی واحد مسکونی، زیبایی شناختی فرمی، جذابیت بصری، بهره ­گیری از عناصر طبیعی، نورپردازی، ایمنی، معنایی ادراکی؛ بر ارتقاء سلامت اجتماعی در مجتمع ­های مسکونی شهر اردبیل تاثیر دارد و ترتیب اثرگذاری به ترتیب برابر با: بهره­گیری از عناصر طبیعی ۷۳/۰، بعد اقتصادی ۷۰/۰، بعد ایمنی ۶۵/۰،جذابیت بصری ۵۹/۰، کیفیت زیبایی­شناختی فرمی ۵۳/۰، مولفه زیست­محیطی ۴۸/۰، جنبه­ های انسانی اجتماعی ۴۷/۰، جنبه های عملکری و نورپردازی ۴۶/۰، مولفه های فیزیکی واحد مسکونی ۴۲/۰، می ­باشد. نتیجه گیری: با توجه به این یافته ­ها می ­توان نتیجه ­گیری کرد که در جهت بالا بردن میزان سلامت اجتماعی در مجتمع های مسکونی باید به شاخص های کیفیت محیط و مفهوم مسکن سالم توجه بیشتری داشت.

کلیدواژه ها:

Sustaiability ، Healthy Housing ، Housing ، Identity ، Environmental Quality ، Contemporary Architectural Heritage ، Modern Heritage ، Social Health ، پایداری ، مسکن سالم ، مسکن ، هویت ، کیفیت محیط ، میراث معماری معاصر ، میراث مدرن ، سلامت اجتماعی