بررسی هویت انسان در متون ادبیات فارسی و مکاتب روان شناسی در بین کارمندان سازمان بهزیستی شهرستان خرم آباد

هویت هرچند مفهومی مدرن است، اما واقعیت آن است که از زمانی که انسان در این جهان می زیسته، هویت و کیستی، مساله اساسی او بوده است. انسان باتوجه به شرایط زیستی و تاثیرپذیری از محیط و روی داده های سخت زندگی اجتماعی، به هویت خود شکل می دهد. این هویت زاده فردیت یافتگی و تقابل درون و بیرون اوست. تقابلی که در ازل از ناسازی خاک وجود او و روح الهی، به وجود آمده. بنابراین انسان با گرایش به هریک از این دو عنصر، سرنوشت خود و سعادت و شقاوت خود را رقم می زند در طول تاریخ، ردپای این جستجوگری ها را می توان در ادبیات و متون روان شناسی یافت. ادبیات، جایی است که انسان به خویشتن خویش بیش از هر زمان دیگری نزدیک است. یکی از درخشان ترین شیوه های بیان مفهوم هویت، در ادبیات کلاسیک پارسیمی باشد. این مطالعه به روش توصیفی-همبستگی بوده و جامعه آماری را کارمندان بهزیستی خرم آباد در سال۱۴۰۳تشکیل داده است. و تعداد نمونه آن را ۳۸۰ نفر تشکیل داده اند که به روش تصادفی ساده انتخاب شده اند. ابزار این مطالعه شامل پرسشنامه ابعاد هویت می باشد. همچنین برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های همبستگی پیرسون و T مستقل استفاده گردیده است. یافته ها حاکی از آن است که بین سبک های هویت با متغیر سن همبستگی مثبت و معنی دار وجود دارد. همچنین بین سبک هویت با تحصیلات افراد تفاوت وجود دارد. بین سبک های هویت و جنسیت پاسخ دهندگان نیز تفاوت معناداری وجود دارد. این یافته ها اذعان دارد به وجود نابسامانی رواشناختی در کارمندان است لذا توجه جدی مسئولین ذیربط را می طلبد.

کلیدواژه ها:

هویت انسان ، ادبیات فارسی ، مکاتب روان شناسی ، کارمندان بهزیستی