تاثیر مصرف نانوسیلیکون و نانواکسید روی بر عملکرد کمی، کیفی و کارایی مصرف آب و روی در سویا (Glycine max L) تحت رژیم های آبیاری

به­نظر می­رسد بهره­گیری از نانوکودها در اقلیم­های خشک مانند ایران بتواند اثر مضر تنش خشکی بر گیاهان را کاهش دهد. لذا آزمایشی طی دو سال زراعی به صورت اسپلیت پلات- فاکتوریل در قالب طرح پایه بلوک های کامل تصادفی با ۴ تکرار در شهرستان ملکشاهی در استان ایلام در سال­های زراعی ۹۹-۱۳۹۸ و ۱۴۰۰-۱۳۹۹ اجرا شد. عامل اصلی شامل رژیم های آبیاری در سه سطح بدون تنش (شاهد)، آبیاری بر اساس۵۰ و ۷۵ درصد ظرفیت زراعی مزرعه بود. ترکیب تیمارهای نانواکسید روی در سه سطح (صفر (شاهد)، ۰/۷۵ و ۱/۵ گرم بر لیتر) و نانوسیلیکون نیز در سه سطح (صفر (شاهد)، ۰/۸ و ۱/۶ گرم بر لیتر) بصورت فاکتوریل به عنوان عامل فرعی در نظر گرفته شد که به صورت محلول­پاشی مصرف شدند. نتایج نشان داد که در سطوح تنش خشکی ۷۵ و ۵۰ درصد ظرفیت زراعی، مصرف نانواکسید روی موجب افزایش این عملکرد دانه به ترتیب به مقدار ۲۸ و ۲۲ درصدی نسبت به تمیار عدم مصرف شد. در خصوص اثر اصلی نانوسیلیکون؛ با مصرف ۶/۱ گرم در لیتر نانوسیلیکون، عملکرد دانه به مقدار ۳۲۵۳ کیلوگرم در هکتار حاصل شد که نسبت به تیمار عدم مصرف معادل ۲۸ درصد افزایش داشت. بطور کلی نتایج نشان داد که با استفاده از ۱/۶ گرم در لیتر نانوسیلیکون یا مصرف ۵/۱ گرم بر لیتر نانواکسید روی در گیاه سویا، می توان به­طور موثری عملکرد دانه را به­طور معنی­داری افزایش داد. استفاده از نانوسیلیکون و نانواکسید روی در گیاه سویا، همچنین افزایش مقدار روغن و پروتئین این گیاه را حاصل شد.

کلیدواژه ها:

پروتئین ، روغن دانه ، عملکرد دانه ، فناوری نانو ، کم آبی