تحلیل و اولویت بندی شاخص های زیست پذیری شهری با تاکید بر رفاه اجتماعی

این پژوهش به تحلیل و اولویت بندی شاخص های زیست پذیری شهری با تاکید بر رفاه اجتماعی پرداخته و چارچوبی جامع برای ارزیابی کیفیت زندگی شهری ارائه می دهد. با استفاده از مدل تحلیل سلسله مراتبی، ۴۶ شاخص زیست پذیری در پنج حوزه اصلی شامل امنیت، سلامت، اقتصاد، محیط زیست، و فرهنگ بررسی شدند. نتایج نشان داد که امنیت شهری (۰.۰۷۳)، بهداشت عمومی و پیشگیری از بیماری ها (۰.۰۶۴)، و دسترسی به اماکن مذهبی (۰.۰۶۵) از مهم ترین عوامل تاثیرگذار بر رفاه اجتماعی هستند. این شاخص ها نقش محوری در برآورده کردن نیازهای اساسی شهروندان ایفا کرده و به بهبود کیفیت زندگی کمک می کنند. در مقابل، شاخص هایی مانند مدیریت پسماند و بازیافت (۰.۰۰۶) و سیاست های حمل ونقل پایدار (۰.۰۰۶) در اولویت پایین تری قرار دارند، اما در بلندمدت برای توسعه پایدار شهری ضروری اند. یافته ها همچنین نشان دهنده چالش های اجرایی مرتبط با ارتقای شاخص های با اولویت بالا از جمله محدودیت منابع، ناهماهنگی نهادی، و آگاهی عمومی ناکافی است. با این حال، فرصت هایی مانند استفاده از فناوری های نوین و مشارکت بخش خصوصی می تواند به بهبود شاخص های زیست پذیری کمک کند. این پژوهش، علاوه بر تایید ارتباط نزدیک شاخص های زیست پذیری با رفاه اجتماعی، ابزارهایی عملی برای تدوین سیاست های شهری و توسعه پایدار ارائه می دهد. نتایج این تحقیق به سیاست گذاران شهری کمک می کند تا با اتخاذ رویکردی متوازن، نیازهای کوتاه مدت و اهداف بلندمدت را به طور همزمان دنبال کرده و زیست پذیری و عدالت اجتماعی را بهبود بخشند.

کلیدواژه ها:

زیست پذیری شهری ، رفاه اجتماعی ، تحلیل سلسله مراتبی (AHP) ، شاخص های امنیت و بهداشت ، توسعه پایدار شهری