تبیین مولفه های تاثیرگذار بر بهبود فضای داخلی مسکن آپارتمانی با تکیه بر کیفیت فضامندی (بر اساس دیدگاه ساکنان)

امروزه غالب فضاهای زندگی ما در سطح شهرها به صورت آپارتمانی است؛ آپارتمان هایی کوچک با ابعاد فضایی محدود. این در حالی است که کاهش چشم گیر ابعاد کمی آپارتمان ها در محیط های شهری به دلایل رشد شهرنشینی، افزایش قیمت زمین و هزینه های ساخت به دغدغه کاربران و طراحان تبدیل شده است. کاهش ابعاد فضا در آپارتمان ها، فضاهای داخلی مسکونی برخوردار از بزرگی و فراخی را مطلوب ساکنان می نماید. یکی از کیفیت های فضایی که سبب بزرگی فضای داخلی شده و موجب ایجاد رضایتمندی در ساکنان مسکن آپارتمانی می شود، بهره گیری از کیفیت فضامندی است. تمرکز پژوهش حاضر، فهم مولفه های کالبدی فضایی موثر بر بهبود فضای داخلی مسکن آپارتمانی با تکیه بر کیفیت فضامندی بر اساس دیدگاه ساکنان می باشد. بستر پژوهش به مسکن آپارتمانی متداول در شهر بروجرد محدود شده است. در همین راستا پژوهش حاضر از رویکرد کیفی بهره می برد. جامعه آماری پژوهش ۱۵ نفر از ساکنان مسکن آپارتمانی متداول شهر بروجرد هستند که به صورت هدفمند انتخاب گردیده اند. روش تحلیل داده های حاصل از مصاحبه با ساکنان، روش تحلیل تماتیک است. تحلیل تماتیک به عنوان روشی کیفی در تحلیل داده ها با دسته بندی کردن الگوها به شناخت تجربه کاربران از خصوصیات محیط بر اساس تجربه زیسته آنان می پردازد. نتایج پژوهش بیان گر آن است که بهره گیری از مولفه های کالبدی فضایی: ابعاد فضایی، خاصیت فضایی، سازمان فضایی و جزییات فضایی و خصوصیات مرتبط با هریک از این مولفه ها، موجب مطلوبیت فضای داخلی برای ساکنان شده و رضایتمندی آنها را در پی دارد.

کلیدواژه ها:

کیفیت فضامندی ، مسکن آپارتمانی ، فضای داخل ، تحلیل تماتیک