شاخص های اثر بخش حسابرسی داخلی در بخش عمومی ایران و تاثیر آن ها بر حکمرانی خوب با رویکرد داده بنیاد

هدف: هدف این مقاله تحلیل شاخص های اثربخش حسابرسی داخلی در بخش عمومی ایران و بررسی تاثیر آن ها بر حکمرانی خوب با استفاده از رویکرد داده بنیاد است.   روش شناسی: این پژوهش با رویکرد کیفی و بهره گیری از روش نظریه داده بنیاد انجام شده است. داده ها از طریق پرسشنامه جمع آوری گردید که به چهار گروه از متخصصان شامل کارشناسان امور مالی دانشگاه ها، حسابرسان سازمان حسابرسی، ذی حسابان و کارشناسان وزارت امور اقتصادی و دارایی، و اعضای حرفه ای حسابرسی مستقل ارائه شد. تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل رگرسیون چندگانه انجام شد تا رابطه بین عملکرد حسابرسی داخلی و پنج شاخص کلیدی سنجیده شود. همچنین از چارچوب مدل سازی کیفی برای تبیین شرایط علی، عوامل مداخله گر، بستر، راهبردها و پیامدهای اثر بخشی حسابرسی داخلی استفاده شد.   یافته ها: نتایج پژوهش نشان دادند که اثربخشی حسابرسی داخلی در بخش عمومی ایران تحت تاثیر پنج شاخص کلیدی قرار دارد: سازوکارها و فرآیندهای مشاوره ای، ارزیابی کنترل های داخلی، ارتباط گزارشگری و حسابرسی داخلی، مسئولیت پذیری و گزارشگری مالی، و اطمینان بخشی به فرآیندها و عملیات. این شاخص ها به صورت یک مدل یکپارچه برای ارتقای کیفیت عملکرد حسابرسی داخلی در بخش عمومی ایران استخراج شدند که می تواند به عنوان الگویی کاربردی برای سیاست گذاری مورد استفاده قرار گیرد.   نتیجه گیری: حسابرسی داخلی اثربخش به عنوان یکی از ارکان مهم بهبود کیفیت حکمرانی در بخش عمومی شناخته می شود و شناسایی و تقویت شاخص های کلیدی آن می تواند نقش تعیین کننده ای در افزایش شفافیت، پاسخگویی و کارآمدی نهادهای دولتی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

شاخص های حسابرسی ، حسابرسی داخلی ، بخش عمومی ایران ، نظریه داده بنیاد ، حکمرانی خوب