تبیین نقش منظر فراگیر در ایجاد شهر دوستدار کودک و افزایش پایداری اجتماعی در جامعه

پژوهش حاضر هدف ارائه تاثیر طراحی منظر فراگیر در افزایش حضور و مشارکت کودکان و ایجاد شهر دوستدار کودک در جامعه می باشد. دوران کودکی یکی از مهمترین مراحل زندگی هر انسانی می باشد و سیاق دموکراتی انسان در این دوره شکل می گیرد. مناسبت طراحی منظر شهری، موجب می شود تا افراد کمتوانی مانند کودکان نیز مانند دیگر اشراف جامعه حضور فعال در جامعه داشته باشند و این حضور فعال افراد در کودکی موجب افزایش مشارکت و حضور آنها در همه زمینه ها در اجتماعی و اقتصادی وجود آمدن پایداری اجتماعی در جامعه می شود؛ زیرا یکی از رویکردهای مهم در پایداری اجتماعی، ارائه و تحقق حقوق انسانی می باشد. دالایی کودکان اسریاری از مادران و ادارای خانواده افراد دارای کودکان نامناسب بودن فضاهای شهری امکان دسترسی از خدمات موجود در جامعه را ندارند و این موضوع تا ازرگار شدن کودکان از جامعه ترد می شوند. به کمک حضور آسان تر کودکان در کنار دیگر افراد جامعه به حظ اجتماعی در فضاهای دمومی شهری می توانند به تجارب جدیدی دست پیدا کنند. طراحی منظر فراگیر به تجهیز و احیای کیفی و محیطی و در نظر گرفتن معیارهای ضروری در جهت تعامل و ارتباط دوسویه تمامی گروه های جامعه از جمله کودکان و افراد کمتوان منجر به تحقق پایداری اجتماعی خواهدشد. طراحی فضاها به معیارهای فراگیر ارائه مناسب ارا ی دست یابی به ددا ت اجتماعی را فراهم می سازد. این پژوهش توصیه ی تحلیلی ارائه دادههای مستند از مقالات، استنباط تحلیلی جهت ارائه منظرفراگیر و ارتباط آن با ایجاد شهر دوستدار کودک در جامعه و همچنین دست یابی به پایداری اجتماعی در شهرها انجام پذیرفته است.

کلیدواژه ها:

منظر ، طراحی فراگیر ، مشارکت ، شهردوستدار کودک ، پایداری اجتماعی