نقش سرپرستی توهین آمیز در رفتار شهروندی سازمانی با میانجی گری اشتیاق شغلی کارکنان ادارات ورزش و جوانان

هدف: سرپرستی توهین آمیز به عنوان یکی از شکل های بارز رهبری مخرب، مشکل اجتماعی پیچیده ای است که همواره در محیط های کاری وجود داشته و می تواند هزینه های زیادی را به سازمان و کارکنان تحمیل کند. پژوهش حاضر با هدف مطالعه اثر سرپرستی توهین آمیز بر رفتار شهروندی سازمانی با نقش میانجی اشتیاق کارکنان ادارات ورزش و جوانان اجرا شد. روش شناسی: روش پژوهش حاضر با توجه به ماهیت توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کارکنان ادارات ورزش و جوانان دو استان چهارمحال و بختیاری و کهکیلویه و بویر احمد بودند که با استفاده از روش تمام شمار تعداد ۱۰۶ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار تحقیق شامل سه پرسشنامه استاندارد سرپرستی توهین آمیز تپر (۲۰۰۰)، اشتیاق کارکنان شاک و همکاران (۲۰۱۷) و رفتار شهروندی اورگان و کانوسکی (۱۹۹۶) بود. برای بررسی فرضیه­های پژوهش از معادلات ساختاری با رویکرد واریانس محور و آزمون­های رگرسیون و تحلیل مسیر استفاده شد. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که سرپرستی توهین­آمیز بر رفتار شهروندی و اشتیاق کاری تاثیر منفی و معناداری داشت. همچنین اشتیاق کاری بر رفتار شهروندی تاثیر مستقیم و معناداری داشت. به‎علاوه، نقش میانجی اشتیاق کاری در تاثیر سرپرستی توهین آمیز بر رفتار شهروندی تایید شد. نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش، رفتارهای تخریبی و توهین­آمیزی که مدیران معمولا با هدف فشار آوردن به کارکنان انجام می دهند تا آنها را وادار به تلاش بیشتر کنند، نه تنها انگیزه انجام وظایف اصلی را از افراد سلب می‎کند، بلکه با کاهش اشتیاق شغلی، رفتارهای داوطلبانه یا فرانقشی را نیز از بین می­برد؛ بنابراین، مدیران/سرپرستان باید از بروز چنین رفتارهای توهین­آمیزی خودداری کنند.

کلیدواژه ها:

اشتیاق کاری ، نوع دوستی ، کارکنان ورزش ، رفتارهای فرانقشی