بررسی و تحلیل نقش حکمراوی در کلانشهرهای اصفهان و پاریس

حکمراوی شهری را می توان به عنوان رویکردی در سطح شهر برای بهبود سهم مناطق شهری در رشد اقتصادی، توسعه اجتماعی، کاهش فقر و حفاظت از محیط زیست در نظر گرفت. با گسترش روزافزون شهرنشینی یافتن یک مدل مناسب با استفاده از تجربیات دیگر کشورها در عرصه مدیریت کلانشهرها راهکاری برای تجربه اندوزی است. مساله پژوهش بررسی تفاوت های نوع نگاه به مسائل مدیریت کلانشهری و مدیریت محلی که در قالب تقسیمات کشوری و سازماندهی سیاسی فضا بروز و ظهور پیدا می کند. هدف این مقاله شناسایی و تحلیل تفاوت های شیوه های حکمراوی در اصفهان و پاریس است. سوال اصلی این پژوهش این است که مهمترین تفاوت های شیوه حکمراوی شهرها در اصفهان و پاریس کدام اند. روش این پژوهش، به صورت کیفی و مبتنی بر تحلیل اسنادی است؛ و همچنین تحلیلی بر تبیین نقش حکمراوی خوب شهری در کلانشهرهای اصفهان و پاریس پرداخته است. که با استفاده از روش کتابخانه ای و منابع علمی و مقالات گردآوری شده است. نتایج این پژوهش حاضر، که مبتنی بر یافتن نوع و سطح اختیارات در حکمراوی در دو کلانشهر اصفهان و پاریس به عنوان دو کلانشهر که در کشورهای با نظام متمرکز هستند، نشان داد که نوع نظام حاکم می تواند حداقل تاثیرگذاری را در واگذاری امور به صورت ذاتی در سطح محلی داشته باشد. علاوه براین حوزه اختیارات تصمیم گیرندگان در صورتی که ذاتی باشد می تواند تاثیرگذاری مفیدی در امور محلی داشته باشد زیرا در این صورت است که باید مردم و ذینفعان نیز در تصمیم گیری ها مشارکت کنند. و در واقع مدیریت امور محلی رخ خواهد داد. در نهایت نیز مشخص شد فرآیند حکمراوی شهرها و امور محلی در پاریس (فرانسه) از پایین به بالا و در اصفهان (ایران) از بالا به پایین است.

کلیدواژه ها:

حکمراوی شهرها ، مدیریت امور محلی ، اصفهان ، پاریس