تحلیل تطبیقی حکمروایی یکپارچه شهری در مشهد، رم و واتیکان

شهرهای مشهد، رم و واتیکان هر سه به واسطه جایگاه مذهبی برجسته خود، میزبان ساختارهای دینی موثر در عرصه های مختلف اجتماعی و سیاسی اند؛ امری که ساختار حکمروایی شهری در آن ها را از سایر شهرها متمایز می سازد. ورود نهادهای مذهبی به عرصه مدیریت شهری، علاوه بر پیچیده تر کردن ساختارهای تصمیم گیری، می تواند ظرفیت هایی برای هماهنگی نهادی نیز فراهم آورد. یکی از مسائل مهم در مدیریت شهری، ناهماهنگی نهادی و پیچیدگی ساختارهای تصمیم گیری است که می تواند مانعی جدی در مسیر توسعه کارآمد شهری به شمار رود. در این راستا، مفهوم حکمروایی یکپارچه شهری با تاکید بر هماهنگی نهادی، به عنوان رویکردی برای انسجام بخشی به فرآیندهای مدیریت و برنامه ریزی شهری مطرح شده است. این مقاله با هدف تحلیل تطبیقی ساختار حکمروایی شهری در سه شهر مشهد، رم و واتیکان انجام شده و به بررسی چگونگی ساختار حکمروایی و تحقق حکمروایی یکپارچه در این شهرها می پردازد. روش پژوهش کیفی و مبتنی بر تحلیل اسنادی و مطالعات کتابخانه ای است. داده های پژوهش از طریق بررسی ساختارهای رسمی و اسناد قانونی در هر شهر گردآوری و تحلیل شده اند. نتایج نشان می دهد که در مشهد، وجود نهادهای متعدد با اختیارات پراکنده و فقدان سازوکارهای میان بخشی، مانع شکل گیری حکمروایی یکپارچه است. در رم، با وجود ساختار حکمروایی پیچیده، تلاش هایی برای ایجاد هماهنگی دولت مشاهده می شود. در مقابل، شهر واتیکان به دلیل تمرکز ساختارهای حکمروایی، الگویی نسبتا منسجم از حکمروایی شهری را ارائه می دهد. این مقایسه نشان می دهد که برای تقویت حکمروایی یکپارچه در شهرهای با ساختار متکثر، ایجاد نهادهای هماهنگ کننده و تقویت نقش مدیریتی یکپارچه ضروری است.

کلیدواژه ها:

حکمروایی شهری ، ساختار حکمروایی ، مشهد ، رم ، واتیکان