اتخاذ رویکرد راهبردی نوین جهت کاهش تصادفات رانندگی در ایران با تاکید بر نقش الگوهای فرهنگی و رفتاری

در یک صد سال گذشته، تحولات بسیار زیادی در روابط و آداب و روشها، و مقررات مربوط به رفت آمد عابران پیاده و رانندگان خودرو پیش آمده است. در کشور ایران در حالیکه همواره سعی شده است که در بخش فیزیکی و فنی از آخرین دستاوردهای جهان پیشرفته صنعتی استفاده شود؛ ولی در رفتار مردمان در حرکت، چه پیاده و چه سواره، فرق چندانی نسبت به گذشته مشاهده نمی شود. با توجه به این نکته که الگوهای فرهنگی - رفتاری جامعه نقش اساسی در شکل گیری پدیده ها و حوادث رانندگی دارند؛ و با این فرضیه بسیار مهم که جامعه ما از یک الگوی بسیار قوی تاثیرگذاری و تاثیرپذیری اجتماعی پیروی می کند؛ و همچنین، راه حل های پیشنهادی تاکنون همگی وابسته به نظریه و روش کنترل از بیرون بوده اند و اغلب رویکردشان برخورد پس از حادثه و تصادف بوده است، لذا پژوهش حاضر به عنوان یک پژوهش تحقیقاتی – عملی با بهره گیری از روش تحلیلی - تجربی با هدف کاهش تصادفات رانندگی در سطح ملی، به درونی سازی و نهادینه کردن باور به رانندگی اصولی و علمی توجه دارد. به طوریکه این پژوهش مدعی یک حرکت علمی کامال جدید و نورآورانه و خلاقانه در جهت اصلاح رفتارهای رانندگی و کاهش تصادفات است. در این پژوهش تجربی بر پایه مباحث نظری و عملی مبتنی بر واقعیات فرهنگی، اجتماعی و اخلاقی جامعه، کار فرهنگ سازی به آموزش های تئوریک و در فضای بسته ختم نمی شود. بلکه از بین کسانی که آموزش دیده یا آموزش می بینند، تعدادی داوطلب انتخاب می شوند که تعهد اخلاقی می سپارند که کلیه ضوابط آئین نامه رانندگی را به اجرا در آورده و به نمایش عموم بگذارند. خودروی این داوطلبان، که می باید حتما شماره پالک مخصوص یک استان خاصی را داشته باشند، با برچسب های مشخصی نشانه گذاری می شوند. به این ترتیب هر داوطلب، عمال، تبدیل به یک معلم راهنما و سفیر فرهنگی برای آموزش رانندگی اصولی و اخلاق مدار در جامعه می شود. مبنای تاثیرگذاری این روش، گرایش مردم به کپی برداری از الگوهای رفتاری دیگران (سفیران فرهنگی ترافیک) می باشد و از این طریق می توان گامی مثبت در جهت ترویج فرهنگ صحیح رانندگی برداشت.

کلیدواژه ها:

رانندگی ، الگوهای رفتاری ، الگوهای فرهنگی ، فرهنگ رانندگی ، تصادفات ، ایران