تحلیل شاخص های توسعه پایدار در نظام حکمرانی با تاکید بر میزان مصرف آب شرب در شهرستان رامسر (استان مازندران)

این پژوهش به تحلیل جامع ارتباطات بین ۲۱ متغیر محیط زیستی، اقتصادی و اجتماعی با محوریت مصرف آب شرب در شهرستان رامسر طی دو دهه (۱۴۰۰-۱۳۸۱) پرداخته است. با استفاده از داده های رسمی سازمان های مربوطه، روند تغییرات سالانه تمامی متغیرها مورد بررسی قرار گرفت و هشت شاخص کلیدی در ابتدا و انتهای دوره با میانگین بلندمدت و استانداردهای جهانی مقایسه شدند. یافته های تحقیق نشان دهنده تحولات چشمگیر در منطقه مورد مطالعه است: افزایش ۹۲۰۶ نفری جمعیت، افت متوسط ۱.۱۶ متری سطح آبخوان و رشد ۱۵۲ برابری قیمت زمین های مسکونی از مهمترین تغییرات شناسایی شده اند. تحلیل همبستگی با روش رگرسیون خطی حاکی از ارتباط قوی مصرف آب شرب با سه عامل اصلی است: رشد جمعیت (ضریب ۰.۹ +)، افت سطح آب های زیرزمینی (۰.۷ +) و افزایش قیمت املاک (۰.۷ +). نتایج این مطالعه حاکی از شتاب گرفتن روند توسعه در رامسر به ویژه از سال ۱۳۹۵ به بعد است. با توجه به تغییرات اقلیمی و افزایش فشارهای مهاجرتی به مناطق پرآب، این پژوهش لزوم انجام مطالعات آمایش سرزمین و برنامه ریزی توسعه پایدار را برای جلوگیری از ناپایداری های اکولوژیک و اجتماعی در آینده تاکید می نماید. یافته های حاضر می تواند مبنای علمی مناسبی برای سیاستگذاری های آینده در این منطقه استراتژیک باشد. باتوجه به خشک بودن اکثر مناطق در ایران و پدیده تغییرات آب و هوایی که آثار آن سال به سال بیشتر هویدا می شود، خواه یا ناخواه مهاجرت (چه مقطعی و چه دائمی) به استان های شمالی و به ویژه استان مازندران و شهرستان رامسر افزایش خواهد یافت و این انتظار می رود که بارگذاری های بیشتر و جدیدی از جنبه های مختلف به این منطقه متحمل شود که می بایست مطالعه بسیار جامع و کاملی در توسعه پایدار در این استان انجام گیرد تا از چالش های و تنش های احتمالی در آینده نزدیک جلوگیری شود.

کلیدواژه ها:

حکمرانی ، مهاجرت اقلیمی ، همبستگی ، آب زیرزمینی ، شهرستان رامسر