مدیریت یکپارچه و حکمرانی شهری؛ چارچوب اجرایی برای تحول پایدار بافتهای فرسوده و ناکارآمد

تحولات شهری و گسترش شهرنشینی در دهههای اخیر، منجر به شکل گیری بافتهای فرسوده و ناکارآمد در بسیاری از مناطق شهری شده است. این مناطق، به دلیل کاهش کیفیت خدمات شهری، افت اقتصادی، مهاجرت ساکنان اصلی، و عدم سرمایهگذاری مناسب، دچار مشکلات ساختاری و عملکردی شده اند. در این میان، بازآفرینی شهری بهعنوان یک راهکار جامع، سعی دارد با در نظر گرفتن ابعاد کالبدی، اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی، چالش های این مناطق را برطرف کند. رویکرد بازآفرینی پایدار شهری بر تقویت تعامل میانبخشی، مشارکت اجتماعی، و توسعه ی اقتصادی محلی تاکید دارد. در این پژوهش، حکمرانی شهری بهعنوان سازوکاری کلیدی در چارچوب اجرایی تحول پایدار بافت های فرسوده معرفی شده که میتواند از طریق مشارکت موثر ذی نفعان، تدوین سیاست های هوشمند، و ارتقای همکاری بین سازمانی، زمینه ی احیای این مناطق را فراهم کند .حکمرانی شهری، با تکیه بر اصولی چون تصمیم گیری مشارکتی، شفافسازی فرآیندها، و توانمندسازی نهادهای محلی، امکان تحقق مدیریت یکپارچه شهری را افزایش می دهد .با این حال، مدل حکمرانی شهری در ایران هنوز با چالش هایی نظیر ساختارهای متمرکز، ضعف در اجرای سیاست های مشارکتی، و نبود هماهنگی میان دستگاههای اجرایی مواجه است.. تحلیل سیاست های اجرایی در ایران نشان میدهد که برای تحقق مدل حکمرانی شهری مطلوب، لازم است سازوکارهای تقویت تعامل میان بخشی، تدوین سیاستهای جامع، و مشارکت ف عال بخش خصوصی و جامعهی مدنی مدنظر قرار گیرد. در بخش نتیجه گیری، پژوهش با ارائه راهبردهای اجرایی تاکید می کند که برای دستیابی به بازآفرینی پایدار، ضروری است که حکمرانی شهری بر پایه ی توسعه ی مشارکتی و مدیریت یکپارچه بازتعریف شود .افزایش تعامل میان

کلیدواژه ها:

مدیریت یکپارچه ، حکمرانی شهری ، تحول پایدار ، بافت فرسوده ، بازآفرینی شهری