حکمرانی شهری مشارکتی در ایران با بهرهگیری از نظریه سیستم های پیچیده و هوش مصنوعی

حکمرانی شهری مشارکتی در ایران با بهره گیری از سیستم های پیچیده و هوش مصنوعی، راهکاری نو برای مدیریت شهرهایی است که از ساختارهای ساده به اکوسیستم هایی پیچیده و غیرخطی تبدیل شده اند. این پژوهش به بررسی این مفهوم می پردازد که چگونه فناوری های پیشرفته می توانند مشارکت شهروندان را تقویت کرده و کارآمدی شهری را در ایران بالا ببرند. هدف، طراحی چارچوبی نظری و با قابلیت کاربرد و پیاده سازی برای بهبود حکمرانی مشارکتی و دستیابی به توسعه پایدار است. سوال اصلی این است: چگونه این فناوری ها می توانند پیچیدگی های شهری را مهار کرده و مشارکت را ارتقا دهند؟ روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی است که با کاوش ادبیات، تحلیل داده های ثانویه و مطالعات موردی کلانشهرهای ایران انجام شد. یافته ها نشان داد که هوش مصنوعی و سیستم های پیچیده، شفافیت، بهینه سازی منابع و پیش بینی بحران ها را بهبود می بخشند و مشارکت دیجیتال را تقویت می کنند. همچنین مدل داسوی با تاکید بر بعد فرهنگی، زیربنای مشارکت و پذیرش فناوری های هوشمند را فراهم می کند. نتایج به دست آمده، کارایی بالای این ابزارها را تایید کرد، اما ضعف زیرساخت ها و دسترسی نابرابر، موانع اصلی اند. این مطالعه پیشنهاد یک هسته هوشمند مشارکتی را مطرح کرد که می تواند تصمیم گیری را متحول کند. ادامه کار باید بر بوم ی سازی این چارچوب در شهرهای ایران و آزمایش آن متمرکز شود تا اثراتش بر تاب آوری و پایداری روشن شده و راه حل هایی برای رفع کاستی ها ارائه دهد، گامی که ایران را به سوی آینده ای هوشمندتر سوق خواهد داد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی شهری ، حکمرانی مشارکتی ، هوش مصنوعی ، سیستم های پیچیده