تاثیر فرهنگ سازمانی بر تابآوری سازمان های شهری در مواجهه با بحران ها

این پژوهش با هدف تبیین نقش فرهنگ سازمانی در ارتقای تاب آوری سازمان های شهری در مواجهه با بحران ها انجام شد. روش تحقیق کیفی و مبتنی بر تحلیل محتوای مصاحبههای نیمه ساختاریافته با ۷ خبره در حوزه های مدیریت شهری، روانشناسی سازمانی و مدیریت بحران بود. یافته ها نشان داد تابآوری سازمانی در سه سطح کلیدی شکل میگیرد: در سطح ساختاری، عواملی مانند تمرکززدایی، تفویض اختیار و انعطاف پذیری قانونی با کاهش بوروکراسی و افزایش سرعت تصمیم گیری، چابکی سازمانی را تقویت می کنند. در سطح فرهنگی-رفتاری، مولفه هایی چون اعتماد سازمانی، کاهش فرهنگ سرزنش، مشارکت فعال کارکنان و یادگیری مستمر از بحران ها از طریق ایجاد روان شناسی ایمن و شبکهسازی اجتماعی، سرمایه اجتماعی سازمان را افزایش میدهند. در سطح فناورانه نیز داده محوری، سیستمهای نظارتی بلادرنگ و آموزش های شبیهسازیشده با بهبود تصمیمگیری و آمادگی عملیاتی، رویکردی پیش گیرانه ایجاد میکنند. مدل نهایی پژوهش نشان می دهد تعامل پویای این سطوح سهگانه (ساختاری، فرهنگی و فناورانه) منجر به ایجاد سازمان هایی میشود که نه تنها در مواجهه با بحرانها انعطاف پذیرند، بلکه توانایی تبدیل تهدیدها به فرصت های رشد را دارند. این پژوهش بر ضرورت توجه همزمان به ابعاد سخت افزاری (قوانین، فناوری) و نرمافزاری (اعتماد، مشارکت) در برنامه ریزی های مدیریت بحران تاکید دارد و پیشنهاد می کند سازمان های شهری با بازنگری در فرهنگ سازمانی خود، زیرساخت های لازم برای تابآوری پایدار را ایجاد کنند.

کلیدواژه ها:

تابآوری سازمانی ، فرهنگ سازمانی ، بحران های شهری ، انعطافپذیری