بررسی ارتباط معماری بر دلبستگی مکانی کاربرها: مسکن مهر سمنان

دلبستگی مکانی به عنوان مفهومی با قدمت چند دهه و جایگاه مهم در مطالعات تحلیلی و رفتارشناسی انسان، در رشته های مختلفی چون روانشناسی محیطی، جغرافیا و جامعه شناسی مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. این احساس می تواند به قدری قوی باشد که فرد با وجود خطرات احتمالی، تمایلی به ترک مکان مورد نظر نداشته باشد. به همین دلیل، مطالعه این مساله در حوزه های مختلف می تواند عوامل موثر بر شکلگیری دلبستگی مکانی را شناسایی و از آنها در طراحی محیط های معماری استفاده کند. هدف اصلی این پژوهش بررسی میزان و چگونگی دلبستگی مکانی در مجتمع مسکونی مسکن مهر، با بررسی نمونه موردی شهر سمنان، به عنوان محلی برای سکونت و زندگی تعداد زیادی از شهروندان است. در این راستا، عواملی مانند مدت زمان اقامت، میزان استفاده از امکانات مجموعه و احساس امنیت و آرامش ساکنان مورد بررسی قرار می گیرد. نتایج پژوهش نشان می دهد که طراحی معماری و فضای کالبدی در مقیاس های بزرگ و شهری تا مقیاس های جزئی تاثیرگذار است. این تاثیرات به طور غیرمستقیم از طریق ایجاد وابستگی به مکان، شکل گیری هویت مکانی و پیوندهای اجتماعی میان ساکنان، موجب تقویت دلبستگی مکانی افراد می شود، حتی زمانی که زیرساخت ها و سیاست ها آن چنان که باید این بستر را فراهم نکرده باشند.

کلیدواژه ها:

دلبستگی مکانی ، عوامل کالبدی ، مجموعه ی مسکونی ، محیط مسکونی ، انبوه سازی