نقش حکمرانی مشارکتی در مدیریت مقاصد گردشگری میراث فرهنگی

حکمرانی مشارکتی یکی از شاخه های نظریه حکمرانی است که به توزیع قدرت میان بازیگران مختلف، از جمله بخش های غیر دولتی در فرایند تصمیم گیری و مدیریت می پردازد. برخلاف مدل های سنتی که به تصمیم گیری متمرکز و سلسله مراتبی توجه داشتند، این مدل به شفافیت، مشروعیت تصمیمات و افزایش احساس مسئولیت پذیری در میان گروه های مختلف اجتماعی کمک می کند. گردشگری میراث فرهنگی یکی از حوزه های مهم گردشگری است که به حفظ هویت فرهنگ و تاریخ جوامع کمک می کند. موضوع حکمرانی مشارکتی در زمینه مقاصد میراث فرهنگی در سال های اخیر بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. مشارکت جوامع محلی یکی از مسائل اساسی در مدیریت میراث فرهنگی است و با وجود افزایش مطالعات درباره مشارکت جوامع محلی در مدیریت میراث فرهنگی، تحقیقات اندکی به نقش حکمرانی مشارکتی در این زمینه پرداخته اند. از این رو، این پژوهش به بررسی نقش حکمرانی مشارکتی در مدیریت مقاصد گردشگری میراث فرهنگی پرداخته و اهمیت مشارکت جوامع محلی را در فرآیند تصمیم گیری و سیاست گذاری های مرتبط با میراث فرهنگی مورد بررسی قرار می دهد. نتایج این پژوهش نشان می دهد که حکمرانی مشارکتی زمینه ساز افزایش مسئولیت پذیری، بهبود کیفیت مدیریت منابع فرهنگی و تقویت ارتباط میان ذی نفعان مختلف است. همچنین پیشنهادهایی برای بهبود مدیریت میراث فرهنگی، حفظ ارزش های فرهنگی و تاریخی و افزایش رفاه جوامع محلی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

حکمرانی مشارکتی ، گردشگری میراث فرهنگی ، مشارکت جامعه محلی