تفاوت های فضایی کیفیت توسعه در مناطق روستایی استان لرستان

بررسی تفاوت های منطقه ای کیفیت توسعه در مناطق روستایی پیش نیاز مهمی برای تدوین برنامه ها و سیاست های خاص احیاء و بازآفرینی روستایی است. وضعیت واقعی توسعه روستایی نیز از طریق شاخص های توسعه قابل ارزیابی است. از این رو، پژوهش حاضر تلاش می کند تا کیفیت توسعه روستایی در سطح منطقه و نابرابری های فضایی آن در استان لرستان را مورد بررسی قرار دهد. تحقیق حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش انجام، توصیفی- تحلیلی می باشد. رویکرد پژوهش نیز اثباتگرایانه و پوزیتیویسم است. اطلاعات و داده های این پژوهش به دو صورت اطلاعات و داده های واقع گرایانه (آمار و اطلاعات ثانویه) و داده های استخراج شده از نظر کارشناسان (اطلاعات ذهنی) گردآوری شد. جامعه آماری پژوهش در بخش ذهنی، شامل کارشناسان در رشته های مختلف بوده که با استفاده از روش نمونه گیری غیر احتمالی هدفمند ۵۰ نمونه برای تکمیل پرسش نامه انتخاب شد. با ترکیبی از روش تحلیل سلسله مراتبی و مدل خود همبستگی فضایی عناصر و شاخص های کیفیت توسعه روستایی و الگوی فضایی آن در استان لرستان در سال ۱۴۰۲ انجام شد. نتایج نشان داد که عناصر کیفیت توسعه روستایی در استان لرستان شامل چهار بعد توسعه اجتماعی با وزن (۱۶۱/۰)، زیست پذیری محیطی (۱۵۹/۰)، احیاء و توسعه صنعتی (۱۲۹/۰) و ثروت/ اقتصاد روستایی با وزن (۱۲۵/۰) هستند. الگوی فضایی کیفیت توسعه روستایی در استان لرستان نشان داد که در هر یک از ابعاد کیفیت توسعه روستایی تفاوت های فضایی آشکاری وجود دارد. کیفیت توسعه مناطق روستایی در استان لرستان از یک الگوی شمال به جنوب (در مرکز)، شرق، غرب و مرکز «بالاترین-بالا-کم-پایین ترین» تشکیل شده است. الگوی فضایی شناسایی شده برای تعیین مسیرهای توسعه متمایز و بالا بردن کیفیت توسعه روستایی قابل استفاده است. بهبود ساختار معیشتی ساکنان، بهینه سازی ساختار صنعتی و گردش کار، افزایش فرصت های شغلی روستایی و بهبود کیفیت اشتغال، ایجاد امکانات آموزشی به منظور ارتقای دانش منابع انسانی و تقویت ثروت و اقتصاد روستاها پیشنهادات کلی در جهت افزایش کیفیت توسعه روستایی در استان لرستان می باشد.

کلیدواژه ها:

تفاوت های فضایی ، کیفیت توسعه ، مناطق روستایی ، استان لرستان