ارتباط ایرادات با نظم عمومی آیینی در دعاوی مدنی

آنچه آیین دادرسی را از سایر نظام های حقوقی متمایز می سازد، انسجام و هماهنگی دقیق آن است. این نظام بر پایه ساختاری منظم شکل گرفته است که اختلال در هر بخش آن می تواند نظم کلی را برهم زند و عدالت شکلی را تحت تاثیر قرار دهد. برخی مقررات -به ویژه دسته ای از ایرادات- به گونه ای طراحی شده اند که مستقیما با حفظ این نظم مرتبط هستند. درواقع، در آیین دادرسی رعایت ترتیب و توالی قواعد در مواردی از دستیابی مستقیم به عدالت اهمیت بیشتری دارد. چنین نظمی، طرفین دعوا را ملزم می سازد تا وظایف و تکالیف خود را به درستی انجام دهند. در این مقاله با روش توصیفی–تحلیلی، به بررسی مبانی و آثار ایرادات مرتبط با نظم دادرسی و ضرورت طرح آن ها در زمان مناسب پرداخته شده است. یافته ها حاکی از آن است که ایراداتی مانند عدم صلاحیت ذاتی، امر مطرح شده، اعتبار امر قضاوت شده، گذشتن مهلت قانونی، فقدان ذی نفعی، اشکالات مربوط به اهلیت یا سمت، ظنی بودن دعوا، عدم مشروعیت یا عدم ارتباط دعوا به خوانده و نیز ایرادات ناشی از فقدان اثر قانونی، همگی با نظم عمومی آیینی پیوندی ناگسستنی دارند.

کلیدواژه ها:

ارتباط ایرادات ، ایرادات دادرسی ، ضمانت اجرای نقض قواعد آیینی ، عدالت شکلی ، قواعد آمره ، نظم آیینی