طراحی مدل سرمایه ساختاری، انسانی و رابطه ای با رویکرد شیوه های مدیریت منابع انسانی

سرمایه انسانی، ساختاری و رابطه ای به عنوان منابع ارزشمند بهبود عملکرد سازمان ها را تسهیل می کردند. سازگاری این سرمایه ها با شیوه های مدیریت منابع انسانی، توانمندی سازمان را افزایش می داد. هدف اصلی این پژوهش، طراحی مدل مناسب سرمایه های ساختاری، انسانی و رابطه ای در راستای شیوه های مدیریت منابع انسانی بود. روش تحقیق آمیخته (کیفی-کمی) بود. در بخش کیفی، از روش های فراترکیب و در بخش کمی، از روش دلفی و مدل سازی ساختاری تفسیری (ISM) استفاده شد. جامعه آماری در بخش کیفی شامل ۱۵ نفر خبرگان و اساتید حوزه مدیریت منابع انسانی بود. در بخش کمی، خبرگان رشته مدیریت دولتی با سابقه مدیریتی مدنظر قرار گرفتند. نمونه گیری به صورت هدفمند غیر احتمالی انجام شد. ابزار گردآوری داده ها شامل فیش برداری، مصاحبه نیمه ساختاریافته و پرسشنامه محقق ساخته بود. برای بررسی پایایی، از شاخص کاپای کوهن، ضریب آلفای کرونباخ و ضریب توافق کندال استفاده شد.یافته ها نشان داد که سرمایه انسانی شامل ۴ کد محوری و ۲۲ کد باز، سرمایه ساختاری شامل ۵ کد محوری و ۳۰ کد باز، و سرمایه رابطه ای شامل ۶ کد محوری و ۲۹ کد باز بود. در مرحله اول دلفی، ۶ شاخص جدید پیشنهاد شد که ۴ شاخص آن در دو کد محوری جدید (روابط با مشتریان و شایسته سالاری) طبقه بندی شدند. نتایج نشان داد که ارتقای عملکرد سازمانی مستلزم بهره گیری از مدل ارائه شده است. این امر از طریق توسعه مدیریت دانش، بهبود زیرساخت های فناوری، تقویت شبکه سازی، ارتقای فرهنگ سازمانی و ایجاد ارتباطات شفاف امکان پذیر بود. شایسته سالاری به عنوان مولفه کلیدی سرمایه ساختاری، در افزایش بهره وری سازمان نقش داشت. پیشنهاد شد که سیاست گذاران و مدیران منابع انسانی استراتژی هایی جهت هماهنگی این سرمایه ها با اهداف سازمانی تدوین کنند.

کلیدواژه ها:

سرمایه انسانی ، سرمایه ساختاری ، سرمایه رابطه ای ، شیوه های مدیریت منابع انسانی