مدل ارتباطی امید به تحصیل بر اساس راهبردهای خودتنظیمی یادگیری با نقش واسطه ای حمایت اجتماعی ادراک شده در دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر تعیین برازش مدل ساختاری پیش بینی امید تحصیلی بر اساس راهبردهای خودتنظیمی شناختی و فراشناختی یادگیری با نقش واسطه ای حمایت اجتماعی ادراک شده در دانش آموزان بود. روش پژوهش حاضر توصیفی و همبستگی از نوع تحلیل مسیر بود. جامعه آماری پژوهش حاضر دانش آموزان پسر دوره متوسطه اول منطقه ۱ شهر تهران به تعداد ۱۷۷۵ نفر بود که در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ مشغول به تحصیل بودند. به تعداد ۲۸۰ دانش آموز پسر از پایه های هفتم و هشتم و نهم منطقه ۱ شهر تهران به روش غیر تصادفی و در دسترس به عنوان حجم نمونه انتخاب و در نهایت داده های ۲۵۷ نفر از دانش آموزان مورد بررسی قرار گرفت و ۲۳ پرسشنامه مخدوش شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های امید به تحصیل خرمائی و کمری (۱۳۹۶)، حمایت اجتماعی زیمت و همکاران(۱۹۸۸) و خودتنظیمی بوفارد و همکاران (۱۹۹۵) استفاده شد. تحلیل داده ها توسط آزمون های ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر انجام شد. نتایج نشان داد مدل ساختاری امید تحصیلی بر اساس راهبردهای خودتنظیمی شناختی و فراشناختی یادگیری با نقش واسطه ای حمایت اجتماعی ادراک شده در دانش آموزان دارای برازش مطلوب است. همچنین راهبردهای خودتنظیمی شناختی و فراشناختی یادگیری بر امید تحصیلی تاثیر مستقیم دارد و هم با نقش واسطه ای حمایت اجتماعی ادراک شده در دانش آموزان تاثیر غیرمستقیم دارد. می توان اینگونه نتیجه گرفت که برای افزایش امید تحصیلی در دانش آموزان، می توان از حمایت اجتماعی ادراک شده و راهبردهای شناختی و فراشناختی بهره گرفت.

کلیدواژه ها:

هوش زبانی کلامی ، هوش بصری فضایی ، کیفیت تدریس ، معلمان