بازی های آموزشی در مدارس ابتدایی⸵ پلی بین آموزش سنتی و توسعه ی پایدار

یکی از چالش های اصلی نظام های آموزشی امروز، فاصله میان آموزش های سنتی و نیازهای نوظهور توسعه پایدار است. در این میان، بازی های آموزشی می توانند به عنوان پلی میان حافظه محوری و یادگیری فعال عمل کرده و راهی برای تربیت نسلی خلاق، مسئول، و هم دل فراهم آورند. هدف این مقاله بررسی نقش بازی های آموزشی در مدارس ابتدایی، به ویژه در ارتقاء مهارت هایی چون تفکر انتقادی، کار گروهی، مسئولیت پذیری و احترام به محیط زیست، به عنوان مولفه هایی از توسعه پایدار است. با بهره گیری از رویکرد توصیفی–تحلیلی، ابتدا مبانی نظری مربوط به بازی در آموزش و توسعه پایدار مرور شده و سپس با استفاده از نمونه هایی از بازی های آموزشی اجراشده در مدارس، کارکردهای آن ها تحلیل می شود. نتایج نشان می دهد که بازی های آموزشی نه تنها موجب درگیری بیشتر ذهنی و عاطفی دانش آموزان می شوند، بلکه زمینه ساز پرورش مهارت هایی هستند که برای زیستن در جامعه ای پایدار ضروری اند. در پایان، پیشنهادهایی برای به کارگیری هدفمند بازی در برنامه های درسی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: بازی آموزشی ، توسعه پایدار ، یادگیری فعال ، آموزش ابتدایی ، مهارت های زندگی