آلوآنتی بادی های Kell و E، علل اساسی آلوایمونیزاسیون در بیماران تالاسمی وابسته به تزریق خون: مطالعه مقطعی

چکیده سابقه و هدف  بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور نیازمند به تزریق خون منظم می باشند و یکی از مهم‎ترین عوارض انتقال مکرر خون در آن ها، تولید آلوآنتی بادی است. این مطالعه با هدف بررسی فراوانی و نوع آلوآنتی بادی های شایع در بیماران مبتلا به تالاسمی انجام شد.  مواد و روش ها مطالعه توصیفی - مقطعی حاضر بر روی ۴۵ بیمار مبتلا به تالاسمی ماژور وابسته به تزریق خون شهرستان بیرجند در سال ۱۴۰۳ انجام شد. آزمایش غربالگری آنتی بادی انجام و سپس هویت آنتی بادی ها تعیین شد. هم چنین موارد مربوط به سن، جنس و اطلاعات بالینی و آزمایشگاهی بیماران تالاسمی از پرونده الکترونیک آن ها استخراج گردید. داده های به دست آمده با استفاده از نر م افزار SPSS نسخه ۲۶ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و از آزمون های آماری کای دو و دقیق فیشر برای ارتباط بین متغیرها با یکدیگر استفاده شد. یافته ها در این مطالعه تعداد ۴۵ بیمار شامل ۲۱ مرد (۴۶/۶%) و ۲۴ زن (۵۳/۳%)، با دامنه سنی ۳۶-۱ سال مورد مطالعه قرار گرفتند. شیوع آلوآنتی بادی در بیماران تالاسمی وابسته به تزریق خون با فاصله اطمینان ۹۵% برابر با ۲/۲ تا ۱/۱۸ درصد بود. ۴ آلوآنتی بادی شناسایی شد که شایع ترین آلوآنتی بادی ها شامل anti-K (۳ نفر، ۱۰۰%) و anti-E (۱ نفر، ۳۳%) بود. فراوان ترین فنوتیپ سیستم ABO، گروه خونی O (۴۲/۲%) و فراوان ترین آنتی ژن سیستم Rh، آنتی ژن c وe  بود که به ترتیب در۱۰۰% و ۹۳/۳ % بیماران وجود داشت. ۷ بیمار (۱۵/۵%) تحت عمل طحال برداری قرار گرفته بودند. ارتباط معنا داری بین آلوایمونیزاسیون با گروه سنی، جنس، گروه خونی، تعداد واحدهای خون تزریق شده و وضعیت طحال مشاهده نشد.  نتیجه گیری             با توجه به شناسایی آلوآنتی بادی ها علیه سیستم های گروه خونی Kell و Rh (E) ، در جامعه تالاسمی مورد مطالعه بایستی از خونی استفاده شود که حداقل از نظر آنتی ژن های سیستم های گروه های خونی Kell و Rh با خون بیمار تطابق داشته باشد.

کلیدواژه ها:

Thalassemia ، Alloimmunization ، Alloantibody ، Blood transfusion ، تالاسمی ، آلوایمونیزاسیون ، آلوآنتی بادی ، انتقال خون