مقایسه اثربخشی درمان هیجان مدار و شناخت درمانگری مبتنی بر ذهن آگاهی بر عدم تحمل بلاتکلیفی در بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر

هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان هیجان مدار و شناخت درمانگری مبتنی بر ذهن آگاهی بر عدم تحمل بلاتکلیفی در بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر بود. روش پژوهش نیمه ­آزمایشی با طرح پیش ­آزمون، پس­ آزمون با گروه کنترل همراه با مرحله پیگیری ۲ ماهه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر مراجعه کننده به مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی شمال و شمال غرب شهر تهران در سال ۱۴۰۲ بود. در مرحله اول تعداد ۴۵ نفر با نمره ۱۰ و بالاتر در مقیاس اختلال اضطراب فراگیر انتخاب و سپس به شیوه تصادفی ساده در ۲ گروه آزمایش (هر گروه ۱۵ نفر) و یک گروه کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. سپس بیماران گروه ­های آزمایش تحت درمان هیجان­ مدار و شناخت درمانگری مبتنی بر ذهن ­آگاهی قرار گرفتند؛ اما گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد و در لیست انتظار باقی ماند. از مقیاس اختلال اضطراب فراگیر (GAD-۷) اسپیتزر و همکاران (۲۰۰۶) و مقیاس عدم تحمل بلاتکلیفی (IUS-۲۷) سکستون و داگاس (۲۰۰۹) به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. تحلیل داده ها از طریق نرمافزار SPSS نسخه ۲۸ با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه ­گیری مکرر انجام شد. نتایج نشان داد هر دو مداخله مذکور تاثیر معناداری بر کاهش عدم تحمل بلاتکلیفی داشته ­اند (۰/۰۵>p). نتایج آزمون تعقیبی بن­فرونی نشان داد که درمان هیجان مدار تاثیر بیشتری دارد (۰/۰۵>p). می­ توان نتیجه گیری کرد که علاوه بر اثربخش بودن هر دو درمان، تقدم استفاده در درمان مشکلات بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر با درمان هیجان مدار است.

کلیدواژه ها:

اختلال اضطراب فراگیر ، درمان هیجان مدار ، شناخت درمانگری مبتنی بر ذهن آگاهی ، عدم تحمل بلاتکلیفی