پیش بینی پایداری پایه با استفاده از الگوریتم برنامه نویسی بیان ژن در معادن کارگاه و پایه

روش ­های استخراج جزئی یکی از انواع روش­ های معدنکاری زیرزمینی است که در آن به منظور تامین ایمنی محیط کاری از پایه استفاده می­ شود. ارزیابی پایداری پایه­ ها یکی از مسائل بسیار مهم در طراحی معادن زیرزمینی است به طوریکه ناپایداری پایه­ ها منجر به خسارات جانی و مالی در عملیات معدنکاری خواهد شد. بنابراین پیش ­بینی پایداری پایه از اهمیت بسیاری برخوردار است. تحلیل پایداری در پیشینه تحقیق شامل روش ­های تحلیلی، عددی و تجربی است که دارای محدودیت بوده و از دقت بالایی برخوردار نیستند. استفاده از الگوریتم ژنتیک ابزاری مفید برای ارزیابی پایداری پایه ­ها است. در این مطالعه همبستگی میان پایداری پایه با پارامترهای هندسی (عرض و ارتفاع) و تنش پایه توسط روش برنامه ­نویسی بیان ژن (GEP) مورد بررسی قرار گرفته است. مدل پیشنهادی در یک پایگاه داده برگرفته از مطالعات پیشین اجرا شده است. عملکرد مدل توسط ۴ شاخص آماری دقت، حساسیت، عدم اشتراک و ضریب همبستگی متئو مورد ارزیابی قرار گرفت که مقدار آن­ها به ترتیب برابر با ۰.۸۲، ۰.۷۹، ۰.۸۶ و ۰.۶۵ به دست آمده است. نتایج نشان داد که مدل توسعه داده شده از دقت مطلوبی برخوردار است و قادر به پیش ­بینی پایداری پایه می ­باشد.

کلیدواژه ها:

معدنکاری زیرزمینی ، شاخص پایداری پایه ، برنامه نویسی بیان ژن ، استخراج جزئی