جغرافیای یادگیری: رابطه محیط جغرافیایی و روش تدریس

جغرافیای یادگیری به عنوان حوزه ای میان رشته ای، به بررسی رابطه محیط جغرافیایی و روش های تدریس می پردازد. این مطالعه با هدف تحلیل تاثیر ویژگی های محیطی بر شیوه های آموزشی و ارتقای یادگیری پایدار انجام شده است. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل محتوای کیفی ۱۷ مقاله علمی منتشرشده بین سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۳ است. یافته ها نشان می دهد که روش های تدریس فعال مانند یادگیری مبتنی بر تحقیق، آموزش میدانی و یادگیری تعاملی بیشترین تاثیر را در درک مفاهیم جغرافیایی دارند. همچنین، محیط های جغرافیایی متنوع - از جمله مناطق شهری، روستایی و طبیعی- به عنوان بستری برای یادگیری تجربی عمل می کنند و به توسعه مهارت های تفکر سیستمی و سواد اکولوژیکی کمک می نمایند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که تلفیق روش های تدریس با ویژگی های محیطی محلی، نه تنها انگیزه یادگیری را افزایش می دهد، بلکه به درک عمیق تر مفاهیم پایداری محیطی، اجتماعی و اقتصادی منجر می شود. این مطالعه بر ضرورت به کارگیری رویکردهای کل نگر در آموزش جغرافیا تاکید دارد و پیشنهاد می کند که برنامه ریزان آموزشی از ظرفیت های محیطی برای طراحی روش های تدریس اثربخش استفاده کنند.

کلیدواژه ها:

جغرافیای یادگیری ، محیط جغرافیایی ، روش تدریس ، آموزش پایدار ، یادگیری مبتنی بر مکان ، تفکر سیستمی