تهافت­های گادامر در مواجهه با روش های علوم تفسیری در شناخت مراد مولف

* مسعود فیاضی چکیده بنیان های فلسفی گادامر به عنوان معمار اصلی هرمنوتیک فلسفی برگرفته از اندیشه­های فلسفی هایدگر است و تلقی او از مفاهیم کلیدی­ای همچون هستی، حقیقت، فهم، معنا، انسان و... همه بر این اساس است. گادامر ابتدا در تاسیس هرمنوتیک فلسفی، در پی ساماندهی به روشی جدید در علوم انسانی بر مبنای فلسفه هایدگر در مقابل روش دیلتای در علوم انسانی بود؛ ازاین رو اندیشه­های او در این مرحله، همان گونهکه از فصل دوم کتاب حقیقت و روش پیداست، کاملا هستی­شناختی بوده و هرگز ادعای ورود به روش های علوم تفسیری را در دریافت مراد مولف ندارد و بلکه این روش ها را در جای خود درست می داند و کار خود را بعد از کاربست صحیح آنها در مواجهه با متن معرفی می­کند. اما او در ادامه- در بخش سوم کتاب مزبور و در مقاله همگانی بودن مسئله هرمنوتیک- بر خلاف نظر اول خود، به ممیزی روش های علوم تفسیری در دریافت مراد مولف می­پردازد و از اساس منکر کارآمدی آنها می­شود. به نظر می­رسد این تهافت به دلیل عدول از مسئله و هدف اولیه و بهکاربردن اندیشه­های فلسفی هایدگر در ساحتی است که صلاحیت آن را نداشته و از اساس نیز برای آنها طراحی نشده بودند.

کلیدواژه ها:

گادامر ، هرمنوتیک فلسفی ، هایدگر ، مسئله گادامر ، علوم انسانی