نظر و عمل به مثابه مقوم "حکمت" در جدال تاریخی ابن تیمیه و ابوالحسن عامری

متفکران اسلامی در مورد اشتمال مفهوم حکمت بر "علم" و "عمل" به جدال پرداخته اند. در این میان، ابن-تیمیه از دیدگاه عامری در این خصوص انتقاد نموده، عقیده دارد نسبت دانش معقول و دین، از قاعده ای تبعیت نمی کند و عقل گرایان و ازجمله عامری، سعی در انتساب اقوالشان به شرایع الهی دارند. همچنین وی، خاستگاه نظام مفهومی فلاسفه از جمله عامری را در خصوص "حکمت" غیر از اسلام می داند. در ارزیابی این انتقادات باید گفت اولا ابن تیمیه تنگ بینانه و غیرمنصفانه با آراء متفکران روبرو می شود و ثانیا نقش عامری، صرفا انتقال مفاهیم فلسفی یونانی به فضای اسلامی نیست؛ بلکه وی مفاهیم فلسفی را به دین عرضه می کند. همین طور عامری در موارد متعددی، عمل را به عنوان اصل محوری در علم مطرح نموده، لازمه ی عملی را برای علم ضروری می داند. وی علم را مبدا عمل، و عمل را مرحله پایانی علم می داند و یا عمل را تمام و کمال علم معرفی می کند. .

کلیدواژه ها:

نظر ، عمل ، حکمت ، فلسفه اسلامی ، فلسفه یونانی ، ابوالحسن عامری ، ابن تیمیه.