جمالت معترضه و جمالت پیرو شرطی در زبان فارسیدری

فارسی دری زبانی از شاخه ی زبان های هند و ایرانی از خانواده ی زبان های هند و اروپایی است که در ایران در دوره ی اشکانیان و ساسانیان رایج بوده است. پس از ورود اسلام به ایران به تدریج تغییراتی در این زبان داده شده است، از این رو، انتظار می رود در بسیاری از ساختها با فارسی معیار متفاوت باشد. هدف از انجام این پژوهش بررسی این تفاوت ها تنها در کارکرد جمالت معترضه و جمالت پیرو شرطی در زبان فارسی دری می باشد. جمله معترضه، جمله ای است که در ضمن جمله اصلی می آید و مفهومی همچون دعا، نفرین، تذکر یا توضیح را می رساند و جمله ی پیرو شرطی با اگر ساخته می شود. به می ور جای وار، آید. ممکن است جمله ی شرط پیش از جزای شرط یا پس از آن بیاید. روش تحقیق در این مقاله از نوع توصیفی-تحلیلی می باشد. از نتایج این پژوهش این است که جمالت معترضه در زبان فارسی دری با جمالت معترضه ی فارسی معیار یکسان هستند و جمالت شرطی در زبان فارسی دری به دو بخش شرطی ممکن، شرطی ناممکن تقسیم می شده است و این دو بخش خود شامل زیربخش هایی می شوند.

کلیدواژه ها:

جمالت معترضه ، جمالت پیرو شرطی ، زبان فارسی دری