اثربخشی طرحواره درمانی بر تاب آوری در زنان سرپرست خانوار

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر تاب آوری در زنان سرپرست خانوار بود. روش این پژوهش نیمه آزمایشی با گروه کنترل نابرابر بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه زنان سرپرست خانوار تحت پوشش اداره بهزیستی شهر مشهد تشکیل دادند. افراد نمونه با روش نمونه گیری در دسترس و داوطلبانه انتخاب و سپس بصورت تصادفی در دو گروه آزمایشی و کنترل (۱۵ نفر برای هر گروه) قرار داده شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه تاب آوری کانور و دیویدسون (۲۰۰۳) استفاده گردید و گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای در معرض طرحواره درمانی براساس مدل (یانگ، کلوسکو و وشار، ۲۰۰۶) به صورت گروهی قرار گرفتند، اما گروه کنترل، مداخله ای دریافت نکردند. برای تحلیل داده ها از تحلیل کواریانس چند متغیره استفاده شد. نتایج نشان داد که طرحواره درمانی بر مولفه های تاب آوری (تصور از شایستگی فردی؛ اعتماد به غرایز فردی تحمل عاطفه منفی؛ پذیرش مثبت تغییر و روابط ایمن؛ کنترل، تاثیرات معنوی) زنان سرپرست خانوار تاثیر دارد. با عنایت به یافته ی پژوهش حاضر اینگونه نتیجه گیری می شود که سازمان بهزیستی و اداره کمیته امداد می توانند با مدد گرفتن از مشاوران و روانشناسان از طرحواره درمانی در جهت افزایش تاب آوری زنان سرپرست خانوار استفاده نمایند.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، تاب آوری ، زنان سرپرست خانوار