بررسی رابطه بین شیفتگی کاری و سازگاری اجتماعی با نقش میانجی نگرش معنوی در پرسنل بیمارستان شریعتی شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳

هدف: با توجه به اهمیت نیروی انسانی و توجه مدیران به این عامل و نامطلوب بودن وضعیت کار و بهره وری در بیمارستان ها، باید عوامل بسیاری در نظر گرفته شود تا کارکنان بتوانند وظایف خود را به طور مطلوب انجام دهند. هدف مطالعه حاضر بررسی رابطه بین شیفتگی کاری و سازگاری اجتماعی با نقش میانجی نگرش معنوی در پرسنل بیمارستان شریعتی شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳ میباشد.

روش: مطالعه توصیفی، تحقیقی از نوع همبستگی و مقطعی است. جامعه آماری ۲۹۲ نفر پرسنل بیمارستان شریعتی اصفهان که بصورت تصادفی به روش ساده انتخاب شدند. داده ها از پرسشنامه های مشخصات دموگرافیک، سازگاری اجتماعی بل(آلفای کرونباخ، ۸۶/۰)، شیفتگی کاری شوردرکار ولف (آلفای کرونباخ، ۸۵/۰) و نگرش معنوی شهیدی-فرج نیا (آلفای کرونباخ، ۹۱/۰) استفاده شد.

یافته ها: از بین پاسخ دهندگان ۵/۷۰ % زن و ۵/۲۹ % مرد، ۶/۹% شیفت ثابت و۱/۶۵ % شیفت گردشی داشتند. میانگین و انحراف معیار متغیر وابسته سازگاری اجتماعی(۱۴/۴± ۳۳/۱۳) ، شیفتگی کاری(۵۶/۱۷± ۰۷/۴۷) و نگرش معنویی(۲۶/۳۷± ۳۲/۹۳) میباشد. بین شیفتگی کاری با سازگاری اجتماعی رابطه معنادار، بین شیفتگی کاری با نگرش معنوی رابطه معنادار و بین نگرش معنوی با سازگاری اجتماعی نیز رابطه معناداری وجود دارد.

نتیجه گیری: بین شیفتگی کاری و سازگاری اجتماعی با نقش میانجی نگرش معنوی رابطه معناداری وجود دارد. پیشنهاد: مدیران و مسئولان سازمان های خدماتی محیطی فراهم نمایند تا نیروهای خدماتی و پشتیبانی از شرایط و سختی کار واحدهای مختلف آگاهی یافته، تعامل بهتری برقرار گردد. مدیران روش های کارامد جهت افزایش انگیزه و اشتیاق پرسنل بکارگیرند. با توجه به مشغله فکری زیاد و حجم زیاد کار، پیشنهاد میشود برنامه هایی جهت افزایش معنویت، تلاش برای کمال و رسیدن به سعادت و آرامش ایجاد گردد.

کلیدواژه ها:

شیفتگی کاری ، سازگاری اجتماعی ، نگرش معنوی ، پرسنل بیمارستان