تربیت اسلامی و فناوری هسته ای؛ چالش ها و ظرفیت های حقوقی

در عصر شتاب روز افزون فناوری های نو، به ویژه در حوزه هایی چون انرژی هسته ای، نظام تربیت اسلامی با پرسش هایی بنیادین درباره ی نحوه مواجهه با این تحولات و تربیت نسل آینده روبه روست. این پژوهش با هدف تبیین نسبت میان تربیت اسلامی و فناوری های راهبردی، به ویژه انرژی هسته ای، و تحلیل ظرفیت های فقهی، حقوقی، معرفتی، تمدنی و تربیتی موجود در جمهوری اسلامی ایران برای تحقق الگویی بومی و چندسطحی از تربیت فناورانه تدوین شده است. روش تحقیق در این مطالعه، کیفی و مبتنی بر تحلیل اسنادی، تطبیقی، استنباطی و آینده پژوهانه است. با بهره گیری از منابع فقهی، اسناد ملی تربیتی، قوانین حقوق کودک، و همچنین یافته های میدانی از سیاست های آموزش هسته ای، تلاش شده است تا تصویری جامع از ظرفیت ها، چالش ها، محدودیت ها، فرصت ها و راهکارهای ممکن ارائه شود. یافته های پژوهش نشان می دهد که فقه امامیه، با قواعدی همچون اصاله الاباحه، نفی سبیل، سیره عقلاء، و قاعده مصلحت، توانایی مشروع سازی فناوری های نو را دارد و تربیت اسلامی نیز می تواند با تاکید بر عقلانیت، عدالت، خودباوری، تفکر انتقادی، و مجاهدت علمی، بستر تربیت شهروند فناور، اخلاق مدار و متعهد را فراهم آورد. در عین حال، چالش هایی چون فقر سواد فناورانه در آموزش دینی، تضادهای مفهومی با برخی فناوری های پرخطر، خلاهای سیاستی، ناکارآمدی زیرساختی، و ناهماهنگی نهادی در آموزش هسته ای کودکان، ضرورت بازطراحی سیاست های تربیتی را آشکار می سازد. نتیجه آن که طراحی الگویی بومی برای تربیت هسته ای اسلامی، مستلزم تلفیق حکمت شرعی، اخلاق حرفه ای، آینده نگری فرهنگی و مصلحت گرایی تمدن ساز در سیاست گذاری های آموزشی، پژوهشی و فرهنگی است.

کلیدواژه ها:

تربیت اسلامی ، فناوری های نو ، انرژی هسته ای ، حقوق کودک ، تربیت هسته ای