بهینه سازی دوره حیات ساختمان های مسکونی با ترکیب روش های تحلیل سلسله مراتبی و مهندسی ارزش با مدل کلاسیک و پرکاربرد تحلیل AHP

دوره حیات ساختمان­های مسکونی، به معنای افزایش حداکثری سطح عملکرد و کاهش هزینه­هاست. در پژوهش حاضر با پرسش نامه محقق­ساخته شامل هدف، ۵ معیار و ۱۵ زیرمعیار، نظر ۳۵ نفر از استادان دانشگاه و دانشجویان دکتری در گرایش های سازه و مدیریت ساخت گردآوری شد. پرسش نامه دارای سوالاتی با مقایسه زوجی است که میانگین امتیازها، به عنوان داده ورودی به نرم­افزار Expert Choice می باشد و با روش تحلیل سلسله مراتبی (AHP) آنالیز شد. نتایج با روش مهندسی ارزش، بازنگری و شاخص ها بازطراحی شدند و الگوریتم پیشنهادی برای بهینه­سازی دوره حیات ارائه شد. نتایج نشان داد که معیارهای «بهبود عملکرد لرزه ای»، «کاهش هزینه اجرا»، «افزایش ایمنی سازه»، «افزایش متراژ سازه» و «کاهش وزن سازه»، با ضرایب تاثیر ۴۸۶/۰، ۳۱۲/۰، ۱۰۲/۰، ۰۶۲/۰ و ۰۳۹/۰، در رتبه­های ۱ تا ۵ بیشترین تاثیرگذاری بر فرایند بهینه­سازی قرار دارند. زیرمعیارهای «تجهیز سازه به سیستم های استهلاک انرژی (زلزله)»، «کاهش دستمزدها»، «استفاده از سیستم های سازه ای نوین» و «استفاده از فناوری پیش ساخته» با ضرایب تاثیر ۳۱۸/۰، ۲۰۴/۰، ۱۲۷/۰ و ۰۷۸/۰ موثرترین زیرمعیارها در بهینه سازی دوره حیات ساختمان­های مسکونی، به دلیل داشتن ضرایب تاثیر بالاتر از میانگین عددی در تمام زیرمعیار (۰۶۷/۰) هستند. معیار «کاهش وزن سازه» و زیرمعیار «کاهش حجم قالب بندی» با ضرایب تاثیر ۰۳۹/۰ و ۰۰۳/۰ به عنوان کم اثرترین پارامترها بر دوره حیات ساختمان های مسکونی معرفی می شوند.

کلیدواژه ها:

بهینه سازی ، دوره حیات ساختمان مسکونی ، تحلیل سلسله مراتبی ، مهندسی ارزش ، الگوریتم پیشنهادی