کاربرد موسیقی درمانی در بهبود عملکرد شناختی و کاهش رفتارهای کلیشه ای در کودکان اوتیسم با عملکرد بالا

اوتیسم با عملکرد بالا یکی از اختلالات طیف اوتیسم است که با وجود حفظ توانایی های زبانی و شناختی نسبی، همچنان با چالش هایی در حوزه تعاملات اجتماعی، انعطاف پذیری شناختی و رفتارهای کلیشه ای همراه است. در سال های اخیر، استفاده از روش های غیردارویی و غیرتهاجمی مانند موسیقی درمانی مورد توجه فزاینده قرار گرفته است. موسیقی درمانی به عنوان روشی هنری و ساختارمند می تواند بستری ایمن و انگیزشی برای کودکان اوتیسم فراهم آورد تا از طریق صدا، ریتم و ملودی، در فرایند یادگیری و بازسازی شناختی مشارکت فعال تری داشته باشند.مطالعات تجربی و بالینی حاکی از آن است که جلسات موسیقی درمانی، به ویژه آن هایی که شامل تعاملات اجتماعی، آوازخوانی، نواختن ساز و الگوهای ریتمیک هستند، منجر به بهبود توجه مشترک، حافظه کاری و انعطاف پذیری شناختی در کودکان اوتیسم شده اند. این پیشرفت ها به طور غیرمستقیم در کاهش رفتارهای تکراری و کلیشه ای، مانند حرکات stereotyped یا استفاده محدود از اشیا، نقش موثری ایفا می کنند.از سوی دیگر، موسیقی به عنوان محرکی چندحسی عمل می کند که می تواند ارتباط میان نواحی مختلف مغز را تقویت کند، به ویژه نواحی مرتبط با عملکرد اجرایی و پردازش هیجانی. استفاده منظم از موسیقی درمانی در قالب جلسات فردی یا گروهی همچنین به بهبود مهارت های اجتماعی و تنظیم هیجان نیز منجر می شود که خود در کاهش رفتارهای غیرکارآمد رفتاری موثر است.

کلیدواژه ها:

موسیقی درمانی ، اوتیسم با عملکرد بالا ، عملکرد شناختی ، رفتارهای کلیشه ای ، توان بخشی کودک