نقد غزل طنز «خودسانسوری» ابوالفضل زرویی نصرآباد با رویکرد نشانه شناسی ریفاتر

ابوالفضل زرویی نصرآباد، طنزپرداز معاصر، با آثار خود کوشیده است ضمن بازتاب و نقد مسائل اجتماعی، فرهنگی و سیاسی، مخاطب را به تامل و آگاهی اجتماعی بیشتر سوق دهد. این جستار به روش تحلیل کیفی و با بهره ­گیری از نظریه نشانه شناسی مایکل ریفاتر، به نقد غزل طنزی از زرویی نصرآباد پرداخته و رویکرد او را در فهم عمق معانی و دلالت های نهفته در طنز او نشان داده است. ضمن اینکه کوشش کرده­ ایم  از خوانش های اکتشافی و پس کنشانه به ساختارهای معنایی و مفهومی غزل خودسانسوری دست یابیم. تحلیل های انجام شده از انباشت ها و منظومه های توصیفی در این اثر طنز زرویی نصرآباد نشان می دهد که او با بهره گیری از زبان طنز، مسائلی همچون بی عدالتی، فقر، تبعیض و ریاکاری را نقد کرده است. سه منظومه توصیفی اصلی، حول «فرد دردمند»، «ظالم قلدر» و «عدالت» شکل گرفته و از طریق عناصر زبانی، به هم پیوند خورده اند. این ساختار به زرویی نصرآباد اجازه داده است تا به گونه ای نظام مند، ناهنجاری های اجتماعی و اقتصادی جامعه را منعکس کند. ماتریس اصلی (غزل طنز خودسانسوری)، یعنی ضرورت بیان نقد طنزآمیز برای کاهش بی عدالتی و یاس اجتماعی، بیانگر دیدگاه انتقادی او است که از طنز به عنوان ابزاری برای بیان اعتراض و آگاهی بخشی اجتماعی استفاده کرده است. تمهیدات طنزآمیز در این غزل منجر به تعمیق انتقادات و تاثیرگذاری بیشتر بر مخاطب می شود و طنز او را به ابزاری برای اصلاح اجتماعی تبدیل می کند.

کلیدواژه ها:

ابوالفضل زرویی نصرآباد ، غزل طنز خودسانسوری ، نشانه شناسی طنز ، نشانه شناسی ریفاتر