بررسی تاثیر خودمهارگری بر خودکارآمدی در دانش آموزان دوره اول مقطع ابتدایی (مورد مطالعه: دانش آموزان دوره اول ابتدایی آموزشگاه شهید ناصر نجفی شهرستان پاکدشت

هدف این پژوهش، بررسی خودمهارگری بر خودکارآمدی در دانش آموزان دوره اول مقطع ابتدایی آموزشگاه شهید ناصر نجفی شهرستان پاکدشت می باشد. روش پژوهش، کاربردی و از نوع پژوهش های توصیفی همبستگی و مدل یابی معادلات ساختاری بوده است. جامعه آماری شامل: دانش آموزان دوره اول مقطع ابتدایی در آموزشگاه شهید ناصر نجفی پاکدشت به تعداد ۳۰۰ نفر است، که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده، ۱۶۸ نفر از آنان به عنوان نمونه آماری برای مطالعه انتخاب شدند. برای گردآوری داده های پژوهش از پرسشنامه استاندارد خودمهارگری تانجی (۲۰۰۴) و خودکارآمدی بندورا (۱۹۹۲) استفاده گردید، که روایی آن توسط تحلیل عاملی تاییدی بررسی شد. برای آزمون فرضیات این پژوهش از نرم افزارهای SPSS ویراست ۲۷ و AMOS ویراست ۲۴ استفاده شد. یافته های این پژوهش نشان دهنده، اثر افزایشی (مستقیم) و معنادار خودمهارگری بر خودکارآمدی را نشان می دهد. به عبارتی می توان گفت: با افزایش خودمهارگری در میان دانش آموزان دوره اول ابتدایی شهرستان پاکدشت، خودکارآمدی در میان آن ها افزایش پیدا می کند.

کلیدواژه ها:

خودمهارگری ، خودکارآمدی ، دانش آموزان