بررسی انواع روش های خشک کردن میوه ها و سبزیجات

خشک کردن، یکی از متداول ترین روش ها برای افزایش ماندگاری میوه ها و سبزیجات است که موجب کاهش هزینه های حمل و نقل و انبارداری نیز می شود. رایج ترین روش مورد استفاده برای این فرآیند، استفاده از خشک کن های حرارتی است. دلیل اصلی کاربرد گسترده این روش، سادگی و هزینه ی پایین آن می باشد. با این حال، نباید از معایب قابل توجه خشک کردن حرارتی چشم پوشی کرد؛ چرا که این روش می تواند منجر به کاهش شدید کیفیت مواد غذایی شود. از جمله این معایب کاهش ارزش تغذیه ای، چروکیدگی بافت میوه ها و سبزیجات، تشکیل لایه های سخت بر سطح محصول و دناتوره شدن پروتئین ها می باشد. علاوه بر این، فرآیند خشک کردن از نظر مصرف انرژی، یکی از پرمصرف ترین فرآیندهای صنعتی به شمار می رود و محصولات فرآوری شده با این روش، معموال دچار تغییرات غیرقابل بازگشت در ویژگی های فیزیکی و شیمیایی می شوند. یک سیستم خشک کردن ایده آل، سیستمی است که ضمن صرفه جویی در هزینه ها و زمان فرآیند، کمترین آسیب را به ویژگی های کیفی، شیمیایی و فیزیکی محصول وارد کند. در سالهای اخیر، تکنولوژی های نوینی در حوزه خشک کردن معرفی شده اند که افق روشنی در زمینه تولید محصولات با کیفیت فراهم کرده اند. از جمله این روش ها می توان به خشک کردن تحت فشار، خشک کردن اسمزی، انجماد خشک، خشک کردن با بخار فوق داغ، خشک کن های پمپ حرارتی و پاششی اشاره نمود. این فناوری ها به دلیل حفظ بیشتر کیفیت محصول نهایی، مورد توجه ویژه محققان و صنعتگران قرار گرفته اند.

کلیدواژه ها:

خشک کردن ، کیفیت مواد غذایی ، میوه ها ، سبزیجات