بررسی اثرات موقعیت وصله اتصال بر رفتار عملکردی کرتین وال آلومینیومی

سابقه و هدف؛ پوستههای نما کرتینوال از المانهای نگهدارنده قائم (مولیون) و المانهای نگهدارنده افقی (ترنزوم) تشکیل شده است. المانهای نگهدارنده پوسته نما هریک برای هدفی با توجه به سیستم انتقال نیرویی که برایشان در نظر گرفته شده مطابق آییننامههای مربوطه محاسبه و طراحی میشوند. وجود وصله اتصال با توجه به ضوابط فنی و اجرایی جز لاینفک عملیات اجرایی پوسته کرتینوال است. در این مقاله به بررسی اثر جانمایی موقعیت وصله اتصال (اسپلایس) دو مولیون با شرایط خاص مرزی منطبق با وضعیت اجرایی پروژههای واقعی پرداخته شده است. هدف از این موضوع انتخاب بهترین موقیت وصله مولیون از نظر بهینهسازی اثرات مقاومتی و همچنین کاهش خیز مجاز بهرهبرداری، در بین دوتراز (معمولا بین دو دستک نگهدارنده مولیون) است. بدیهی است این موضوع منجر به کاهش متریال مصرفی و بهینهسازی اقتصادی و توسعه پایدار پروژههای ساختمانی خواهد شد. روش کار؛ در این مقاله با بررسی موقعیتهای مختلف قرار گیری وصله مولیونها در نرم افزار اجزای محدود SAP۲۰۰۰، ضمن رعایت محدودیتهای آییننامه های داخلی و بینالمللی و مدلسازی کامل زیرسازی یک پوسته شفاف پروژه، بهترین موقعیت وصله از نظر کمترین خیز مجاز (با توجه به جنس پوسته نما) و بهترین مقاومت متناظر با آن مقایسه و بررسی میشود. سایر پارامترها از جمله بارگزاری، موقعیت پروژه مورد بررسی، مقاطع و شرایط مرزی المانهای نگهدارنده پوسته نما یکسان در نظر گرفته شده است. نتایج؛ مطابق با نتایج گزارش شده از مدل های محاسباتی، بهینه ترین موقعیت درز اسپلایس در محدوده ۰.۱-۰.۱۵ از ارتفاع طبقه (به عنوان طول دهانه المان باربر مولیون) میباشد. شایان ذکر است با تغییر مولیون این محدوده از فصای فوقانی براکت به ناحیه تحتانی نسبت تنش مقاومتی پروفیل ها به میزان ۳۰ درصد افزایش مییابد که معمولا تغییر سایز پروفیل مولیون مورد انتظار خواهد بود.

کلیدواژه ها:

کرتین وال آلومینیومی ، وصله اتصال ، بهینه سازی ، پوسته نما ، عملکردی