بررسی آزمایشگاهی و بهینه سازی اثر نانوذرات فلزی از جمله اکسید نیکل (NiO) و دی اکسید سیلیسیم (SiO۲) بر بهبود بازیافت نفت از طریق فرآیند سیلابزنی

یکی از روش های افزایش ضریب برداشت نفت استفاده از نانوذرات همراه با تزریق آب به مخازن نفتی است. نانوذرات با تغییر ترشوندگی سنگ مخزن بوسیله کاهش کشش سطحی باعث جابه جایی نفت به تله افتاده در سنگ مخزن گردیده و میزان نفت بیشتری را استخراج می کنند. در این پژوهش با انجام آزمایش های تزریق آب، دبی نفت تولیدی اندازه گیری شد. سپس با تزریق نانوذرات اکسید نیکل (NiO) و نانوذرات دی اکسید سیلیسیم (SiO۲) با غلظت های مختلف (۵۰۰، ۱۰۰۰ و ۱۵۰۰ ppm) و تخلخل (۳۰ درصد) دبی و درصد بازیافت نفت تولیدی اندازه گیری شد. در این کار، ابتدا ضمن بررسی اجمالی فرآیندهای ازدیاد برداشت، ابتدا دبی تولید نفت با انجام آزمایش ها تزریق آب اندازه گیری شد و سپس با تزریق آب و نانوذرات دبی تولید نفت اندازه گیری شد. همچنین تست ATR نیز روی نمونه های بدست آمده از آزمایش تزریق آب و نانوذرات صورت گرفت. نتایج آزمایش ها و بررسی های انجام شده از تست های انجام شده نشان داد که تزریق نانوذرات کشش سطحی بین نفت و سنگ بستر را کاهش داده و باعث جدا شدن نفت از سنگ مخزن شد که برداشت نفت از مخزن را بهبود بخشید. بیشترین درصد بازیافت نفت مربوط به تزریق نانوذرات دی اکسید سیلیسیم با غلظت ۱۵۰۰ ppm با مقدار ۵۲% بدست آمد.

کلیدواژه ها:

نانوذرات فلزی ، بازیافت نفت ، سیلابزنی ، اکسید نیکل ، اکسید سیلیسیم