بررسی مبانی بطلان رای داوری در قانون داوری تجاری بین المللی و کنوانسیون نیویورک

داوری به عنوان یکی از مهم ترین شیوه های حل وفصل اختلافات تجاری بین المللی، نیازمند سازوکارهایی برای تضمین اعتبار و قابلیت اجرای آرای صادره است. در این راستا، یکی از موضوعات مهم و چالش برانگیز، بررسی مبانی بطلان رای داوری است که می تواند مانع از شناسایی و اجرای آن گردد. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی، به بررسی مبانی بطلان رای داوری در قانون داوری تجاری بین المللی ایران و کنوانسیون نیویورک ۱۹۵۸ می پردازد. هدف پژوهش، تحلیل تطبیقی این دو نظام حقوقی برای شناسایی نقاط قوت و ضعف هر یک در تضمین کارآمدی نظام داوری و حمایت از اعتماد طرفین به سازوکار داوری است. در این راستا، با بررسی تطبیقی مواد قانونی و آرای وحدت رویه مرتبط، تلاش شده است تا میزان انطباق مقررات داخلی با استانداردهای بین المللی ارزیابی گردد. یافته های پژوهش نشان می دهد که در هر دو نظام حقوقی، اصولی چون عدم صلاحیت داور، نقض قواعد دادرسی منصفانه، مغایرت با نظم عمومی و فقدان توافق معتبر داوری از مهم ترین علل بطلان رای محسوب می شوند. با این حال، تفاوت هایی در تفسیر و گستره این مبانی، به ویژه در مواجهه با نظم عمومی بین المللی، مشاهده می شود. این پژوهش در پی تبیین نقاط اشتراک و افتراق دو نظام، و ارزیابی کارآمدی آن ها در تامین امنیت حقوقی طرفین اختلاف و اجرای موثر آرای داوری است.

کلیدواژه ها:

داوری تجاری بین المللی ، بطلان رای داوری ، کنوانسیون نیویورک ، نظم عمومی ، قانون داوری ایران