بازدهی حسن نیت در حقوق عمومی

حسن نیت مفهومی است اخلاقی، که به طور طبیعی ریشه در ذات بشر دارد و با طبع بشر سازگار است و در تمام دوران های تاریخی مورد توجه و دارای اهمیت بوده است. اصل حسن نیت به اشکال مختلف در قرارداد ایفای نقش می کند. شکل این ایفا در مرحله پیش قراردادی به صورت تحدید اصل آزادی مذاکره و منشا تعهدات تبعی چون دادن اطلاعات و رازداری است. با این وجود هیچ گاه به اندازه دوران فعلی مورد توجه قرار نگرفته است. چرا که حسن نیت در چندسال اخیر شاید بیش از هر مفهوم دیگری در عالم حقوق قراردادها به گوش رسیده باشد. این وضعیت منجر به اجماع جهانی در پذیرش حقوقی مفهوم مذکور شده است. بر اساس یافته این پژوهش، معانی حسن نیت در حقوق عمومی تفاوت چندانی با سایر حوزه های حقوقی ندارد ولی کاربرد آن متفاوت می باشد. در نتیجه طرح چنین مفهومی می تواند به تدریج خلا آن در قوانین و رویه قضایی اداری ایران را تکمیل کند.

کلیدواژه ها:

حسن نیت ، حقوق عمومی ، قوانین ، ابعاد حسن نیت