رفتار سازمانی در مدیریت شهری و نقش آن در کیفیت زندگی شهری

انسان کلیدی ترین عنصر در یک سازمان به حساب می آید و اغلب نظریه های مدیریتی به این عامل حساس اشاره کرده اند. از آنجایی که محیط زندگی مدنی و اجتماعی با حضور انسان ها یا همان شهروندان تعریف می شود، مسئله ی تبیین رابطه ی شهروندی با مدیریت شهری از موضوعات مهم در حوزه ی مدیریت شهری تلقی می گردد. یکی از مواردی که می تواند باعث پایداری اجتماعات مردمی و تحقق نظام مردم سالارانه شود، برقراری کیفیت زندگی و حقوق شهروندی است که توسط شورای شهر و شهرداری به عنوان نهادهای مدیریت شهری قابل تحقق است. در این میان بررسی رفتار سازمانی از این بابت حائز اهمیت است که کارکنان یک نهاد، نظام اجتماعی درون آن سازمان هستند و بی تردید وجه تمایز سازمان های اثربخش از سازمان های غیر اثربخش می باشند. بقا و تداوم فعالیت های سازمان ها و موسسات به چگونگی عملکرد سازمان بستگی دارد. در هر اداره ای نقش نیروی کار در تمام عرصه های فعالیت شناخته شده است؛ بنابراین مهمترین مولفه ی کار و فعالیت انسان ها هستند. سازمان های امروزی به افرادی نیاز دارند که موثر بر عملکرد مفید سازمان باشند و طبیعتا مدیریت شهری که دارای بیشترین تعامل با شهروندان و موثرترین نهاد بر کیفیت زندگی شهری است از این قاعده مستثنی نیست. لذا پژوهش حاضر در یک مدل مفهومی از اثرگذاری رفتار سازمانی بر عملکرد سازمان، به اثر رفتار سازمانی بر کیفیت زندگی رسیده و نشان می دهد عملکرد مدیریت شهری و کارکنان آن به عنوان مهمترین نهاد در ساختار مدیریت شهری نقش مهمی در کیفیت زندگی شهری دارند.

کلیدواژه ها:

رفتار سازمانی ، شورای شهر ، شهرداری ، کیفیت زندگی ، مدیریت شهری